kwietnia 02, 2015
Wiosno, czy to ty?
Rozpoczął się kwiecień. Czwarty z dwunastu, ale dla mnie jeden z moich ulubionych miesięcy, zaraz obok maja. Po tym, jak bardzo zawiodłam się nadejściem wiosny, która powitała nas ulewami i wichurami (a tak jest obecnie przynajmniej w mojej części kraju), dalej wierzę, że być może ów kwiecień pokaże się z nieco lepszej strony. Choć jak to się zwykło mówić kwiecień-plecień. A i śniegu trochę u mnie spadło. Czyżby zapowiadały się białe święta?
Nie
mogę jednak narzekać. Odtąd teoretycznie pożegnaliśmy zimę (jak to wygląda w
praktyce, odpowiedzcie sobie sami), a razem z nią puchowe kurtki, czapki i
szaliki. Poranki jednak nadal bywają chłodne, a że zmarzluch ze mnie, jakich
mało, nie rezygnuję z wszelkich ocieplaczy. Nawet jeśli odbywa się to kosztem
porównania mnie do ludzika rodem z reklamy opon samochodowych Michelin. On z
pewnością nie skarży się, że mu zimno. Uroczy jest, nie sądzicie?
Wraz z
nadejściem budzącej się do życia pory roku rozpoczyna się okres porządkowania
mieszkań, wymiany garderoby na wiosenną, pielenia i obsiewania ogródków. Akcję
Wielkie Sprzątanie czas zacząć. Robienie porządków ma jednak nie tylko wymiar
czysto fizyczny. Nie chodzi przecież o zwykłe ścieranie kurzu z półek, czy
wyrywanie chwastów. Dla wielu z nas rytuał wiosennego sprzątania ma zasadniczo
głębsze znaczenie. Sprzątamy, by przygotować się chociażby do świąt wielkanocnych.
Chcemy wymieść z naszych mieszkań pozostałości smutnych zimowych dni,
wewnętrznych rozdarć i depresji spowodowanej temperaturą poniżej zera. Pragniemy
poczuć świeżość i ożywczość.
Za co
kocham wiosnę? Za pąki kwiatów i świergocące za oknem ptaki. Myśl o tym, że dni
stają się coraz dłuższe zdecydowanie poprawia mi humor. Mimo że pogoda nas nie
rozpieszcza, a wręcz przeciwnie, to jednak każdy promień słońca maluje na mojej
twarzy szczery i szeroki uśmiech. Nie, w tym roku nie mam zamiaru narzekać na
to, że gorąco, że praży, że upał, że duszno. Rozpoczyna się ten okres, kiedy postanawiamy
(który to już raz?) wdrożyć nasze plany w życie. Swoją drogą ciekawym jest
fakt, jak często znajdujemy powód, by przygotować sobie listę must do, tylko po
to aby urozmaicić sobie prozaiczność dnia codziennego, tak, by kolejny rozpoczynający
się miesiąc stał się zaczątkiem czegoś nowego.
Wiosna
to metafora odrodzenia. Tak jawi się w wielu kulturach. Nic dziwnego. Po zimie,
która przede wszystkim kojarzy się z uśpieniem, być może i umieraniem, nastaje
czas narodzin. Topnieje śnieg, a spod puchowej kołderki wyłaniają się krokusy i
przebiśniegi. W tym roku odnoszę jednak wrażenie, że Wiosna spiskowała z Zimą i
zrobiła nas w konia, bambuko, balona. Wystrychnęła na dudka. Możliwości, co nie
miara. Wiosno, gdzie się skryłaś?
