Zmiany - od czego zacząć?

kwietnia 19, 2018

Zmiany - od czego zacząć?

W życiu każdego z nas przychodzi moment, gdy zmiany wydają się czymś niezbędnym, co może pomóc spojrzeć na świat z innej perspektywy, uniknąć stagnacji i popadnięcia w monotonię. I nie mam tu na myśli bynajmniej drastycznej zmiany fryzury, choć, jak mówi pewne zdanie: ,,Gdy kobieta zmienia fryzurę, to znaczy, że chce zmienić swoje życie’’. A dziś my wszyscy możemy zdecydować się na ostre cięcie.

Dlaczego boisz się zmian? Paraliżuje Cię strach przed porażką? A co, gdyby ktoś powiedział Ci, że to te właśnie porażki sprawiają, że jesteś w stanie zaakceptować cały proces przemian w Twoim życiu? Bo… możesz mi wierzyć lub nie, ale zmiany to naturalna kolej rzeczy, która jest wrodzoną ludzką potrzebą. Przyjdą, czy tego chcesz, czy nie. Wbrew pozorom nawet najwięksi sceptycy, w głębi duszy potrzebują zmian, a stagnacja na dłuższą metę nie sprzyja ani fizycznemu, ani psychicznemu zdrowiu.

Potrzeba zmian uwidacznia się na pewnym etapie życia. U niektórych wcześniej, u innych nieco później. Zawsze jednak się pojawia - wewnętrzny bodziec, który podpowiada, że to jest ten dzień. Nieważne, czy chodzi o przeprowadzkę, pierwszy dzień w nowej pracy czy zawarcie znajomości. Zmiana jest tym czymś, faktem, że coś uległo przeobrażeniu, zostało zastąpione czymś innym. Zmiana to przełom, do którego trzeba się odpowiednio przygotować.

Co chcę zmienić?

Podstawowe pytanie, jakie powinna sobie zadać każda osoba, która myśli o zmianach. Bez względu na to, czy potrzebujesz zmienić stanowisko pracy, czy nawyki żywieniowe, Twój cel powinien być jasno określony i sprecyzowany. Les Brown powiedział kiedyś ,,Nie znając ani kierunku, ani celu podróży, nie dostaniesz biletu’’.

Jeśli nadal wahasz się nad tym, czy ta zmiana jest warta zachodu (musisz być w pełni świadomy, że może się to okazać falstartem oraz przygotowany zarówno na sukces, jaki porażkę), pomóc Ci może wypisanie wszystkich ,,za’’ i ,,przeciw’’. Nie muszę mówić, że o ostatecznej decyzji zadecyduje przeważająca liczba, w końcu chyba nikt nie podejmie się zmiany, z której wyniknie więcej szkód niż pożytku.

W jaki sposób chcę dążyć do zmiany?

Zmiana wymaga więcej niż jednego kroku. To wiele małych kroków, czasami trudnych, które powoli przybliżają Cię do tego ostatniego. Przypomnijmy sobie misję Apollo 11. Gdy Neil Armstrong postawił stopę na powierzchni Księżyca, powiedział: „To jest mały krok dla człowieka, ale wielki skok dla ludzkości”. Na pewno każdy pamięta to zdanie. A co z przygotowaniami? Budową statku kosmicznego, zdolnego odbyć podróż w obie strony? Zorganizowaniem symulacji lądowania na nieznanym gruncie i szeregiem innych wytycznych oraz kontroli jakości i bezpieczeństwa? Może to jednak nie był tylko jeden krok? Decyzja o zmianach niesie za sobą pewne ryzyko, na które trzeba być przygotowanym.

Uzbrój się w cierpliwość

Nie skupiaj się wyłącznie na finalnym celu, do którego dążysz, ale na poszczególnych etapach, przybliżających Cię do niego. Zmiany potrzebują czasu. Po zimie, wiosnę rozpoznajemy nie po tym, że dookoła dominuje zieleń. Zauważamy stopniowy wzrost temperatury, ocieplenie powoduje topnienie śniegu, a zza śnieżnej kołdry wyłaniają się pierwsze rośliny. Na drzewach pojawiają się pąki, które później przyozdabiają nagie gałęzie. Cały ten proces nie trwa jedną dobę, ale miesiąc, może dwa, w zależności od sprzyjających mu czynników. Tak samo dzieje się ze zmianami w życiu.

Zachowaj zdrowy rozsądek

Zmiany najłatwiej dokonać, jeśli wiesz, co chcesz zmienić i znasz swoje własne możliwości. Prawdą jest, że możesz więcej niż Ci się wydaje. Często jednak zdanie to bywa źle interpretowane i zamiast dawać z siebie więcej, stawiasz wszystko na jedną kartę, a cel wynosisz ponad wszystko inne, nawet jeśli może on zniszczyć Twoje zdrowie, zrujnować reputację, zburzyć ład w Twoim życiu. Wytycz sobie granice. Chcesz zmienić pracę? Zmień ją, ale nie kosztem swoich bliskich. A może marzy Ci się awans? Walcz o niego, ale nie kosztem nieprzespanych nocy. Do zmian, jak do wszystkiego, trzeba podchodzić ze zdrowym rozsądkiem.

Nie bój się porażek

Nie od razu Rzym zbudowano. Jest dużo prawdy w tym stwierdzeniu. Nikt przecież nie każe Ci być silnym czy powstrzymywać łzy. Tak samo jeśli chodzi o stalowe nerwy i zachowywanie zimnej krwi. Każdy sukces wymaga wcześniejszych porażek, ale dzięki temu osiągnięcie go smakuje jeszcze lepiej (udowodnione i potwierdzone przeze mnie). Usłyszałam kiedyś ważne zdanie: Cofaj się, ale tylko po to, by brać rozbieg. W ostatecznym rozrachunku można stwierdzić, że radość z osiągniętego sukcesu, który przyszedł łatwo, nie równa się z sukcesem, osiągniętym ciężką pracą, momentami zawahania czy upadkami.

Najlepszy moment na zmianę? Od jutra? Od nowego miesiąca? Roku? Nie… najlepszy moment jest właśnie tu i teraz. Zacznij w miejscu, w którym właśnie się znajdujesz, wykorzystaj to, co masz i krocz z bagażem doświadczeń, który dźwigasz.

Czytaj więcej »

Odpowiedzialność za szczęście

grudnia 13, 2017

Odpowiedzialność za szczęście

O tym, że każdy z nas jest kowalem własnego losu słyszałeś nie raz a w wielu różnych okolicznościach i sytuacjach, kiedy np. stawałeś przed trudnym wyzwaniem lub skomplikowanym dylematem, zetknąłeś się z tym w praktyce. Nieustannie przypominasz sobie i uświadamiasz, że wyłącznie Ty jesteś odpowiedzialny za swoje życie oraz że tylko od Ciebie zależy, jak będzie ono wyglądać. I o ile nie sprzeczamy się co do prawdziwości powyższego stwierdzenia, o tyle moglibyśmy długo dyskutować o tym, jak się ono przekłada na naszą codzienność.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »

Pokochaj siebie

listopada 18, 2017

Pokochaj siebie

To, co powiem może okazać się zgoła oczywiste i absurdalne. Z doświadczenia jednak wiem, że to, co brzmi banalnie, przychodzi nam z największym trudem. Sama zmagałam się z tym przez wiele lat. Teraz uczę się tego na nowo. O czym mówię? O miłości do samego siebie, która jest najczystszą i najprawdziwszą miłością. Nie należy jej mylić z narcyzmem, gdyż miłość, o której tu piszę, otwiera drzwi do dalszych zmian.

Odkąd pamiętam, moje życie było nieustannym porównywaniem siebie: do wysokiej i szczupłej modelki, popularnej aktorki, utalentowanej piosenkarki. Liczyłam, że kiedyś poznam kogoś, kto pokocha mnie w całej okazałości, a wtedy ja zaakceptuję siebie. O tym, że moje podejście było oderwane od racjonalności, nie muszę chyba mówić. Weszłam w relację, która polegała na nieustannym domaganiu się uznania, pochwał i szacunku od drugiej osoby. Uważając, że nie jestem wystarczająco ,,dobra”, stawałam na głowie i dawałam z siebie więcej niż byłam w stanie, by być jeszcze lepsza, zasługiwać na miłość i czuć się wartościowa.

Musiało minąć wiele lat, musiałam otrzeć się o zaburzenia odżywiania i depresję, musiałam spotkać na swojej drodze różne osoby, by znaleźć się tu, gdzie jestem teraz: w kulminacyjnym punkcie swojego życia, w którym zaczynam rozumieć pewne zależności, zjawiska i schematy. A co więcej – zadając sobie podstawowe pytanie: dlaczego wymagałam od kogoś, by mnie pokochał, sama siebie nie obdarzając tym uczuciem? Zapamiętaj prostą zasadę: otoczenie będzie miało do ciebie taki stosunek, jaki ty masz względem siebie.

Jesteś po prostu sobą.

Nigdy nie było nikogo takiego jak ty

i nikt nigdy taki nie będzie.

A i ty nie potrzebujesz

być jak ktoś inny.

Zewsząd słyszysz, że jesteś wyjątkowy i powinieneś zaakceptować siebie takiego, jakim jesteś. W telewizji, gazetach i internecie hasła te zwykle rozpowszechniane są przez osoby, które dobrze prezentują się w blaskach reflektorów i obiektywach kamer. Skąd wiesz, że nie kłamią? 

Jeśli kobieta z widocznym liftingiem twarzy mówi Ci, że musisz pokochać siebie, to chyba coś tu nie gra. Finalnie działania te przynoszą efekt odwrotny do zamierzonego. Zaczynasz wierzyć w swoją przeciętność, zamykasz się w domu i stajesz się częścią szarego społeczeństwa, czekającego na cud. Znasz to?

Nie ma ludzi w pełni zadowolonych ze swojego wyglądu. Dziewczyna w lokach będzie marzyła o prostych włosach i odwrotnie. Ktoś wysoki chciałby być ciut niższy, a ktoś chudszy - odrobinę przytyć. Tak bardzo skupiasz się na szukaniu, tego, co mógłbyś w sobie ulepszyć, że Twoje życie zmienia się w zazdrość i niezdrową rywalizację. Sztuka kochania siebie to nic innego jak uświadomienie sobie, że masz wady i słabości oraz zaakceptowanie tego faktu. Nie zmieniaj się dla innych. Nie dopasowuj się do reszty, bo właśnie wtedy zatracasz swoją niepowtarzalność i unikatowość.

Bóg stwarza oryginały 

nie zaś – kopie.

Zamiast spoglądać w lustro i narzekać na własne - często wrodzone - ograniczenia, skup się na rozwijaniu swojego charakteru i tego, w czym jesteś dobry. Ja nie lubię swojego nosa. Jest dla mnie za duży. Ten nos jednak nie przeszkadza mi w byciu życzliwym i pomocnym człowiekiem. Ludzie zapamiętają cię za to, jaki jesteś wobec nich i świata, a nie za to, jak wyglądasz. Pamiętaj, że z pięknym charakterem ci do twarzy. 

Zdrowa i szczera miłość do samego siebie, o której mowa w tym wpisie, to pierwszy krok do tego, by nauczyć się prawdziwie kochać innych ludzi. Bez zazdrości i obłudy. Jeśli opanujesz sztukę kochania samego siebie, będziesz potrafił emanować nią i przelewać to uczucie na otoczenie. Wtedy dopiero dostrzeżesz, jak pod jej wpływem zmienia się twoje życie oraz wprowadzisz ład i harmonię do swojego umysłu.   

cytaty: Osho, Emocje. Wolni od złości, zazdrości i strachu

Czytaj więcej »

Posprzątaj życie

października 16, 2017

Posprzątaj życie

Przeglądając czysto orientacyjnie kolejną dawkę psychologicznych motywatorów, zachęcających do wzięcia losu w swoje ręce i podejmowania kroków w celu spełniania marzeń, głodna odkrycia czegoś, co nie będzie brzmiało jak disneyowski motyw okraszony tęczą i śpiewającymi jednorożcami, natknęłam się na dość intrygującą myśl.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »

Razem, ale osobno

września 11, 2016

Razem, ale osobno

Do tej pory uważałam, że moje życie osobiste nie powinno stanowić przedmiotu dyskusji, a to, co się dzieje u mnie, traktowałam jako swego rodzaju tabu. Nie ma jednak nic bardziej wartościowego i wiarygodnego, jak pisanie na podstawie przeżytych doświadczeń i empirii. Przyznaję się więc – jestem w związku na odległość. Intrygujące a zarazem niełatwe, ale chcę wam to trochę przybliżyć z własnego punktu widzenia.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »

Co z tym carpe diem?

czerwca 27, 2016

Co z tym carpe diem?

Chwytaj dzień, bo przecież nikt się nie dowie, jaką nam przyszłość zgotują bogowie… - pisze Horacy w jednej ze swoich pieśni. Sentencja wybitnego poety, znana powszechnie jako carpe diem, rzuciła mi się w oczy podczas spaceru, wypisana na murze w całości pokrytym graffiti, kolorowymi obrazkami i wyznaniami miłości. Ja natomiast chwytam się każdej możliwej pracy.

Motywy carpe diem, tak jak ora et labora, czy memento mori mają przewodzić naszemu codziennemu życiu. Chwytaj dzień, ale też módl się i pracuj, pamiętając przy tym o śmierci? Nijak to do siebie pasuje. Prawda jest taka, że wszyscy kiedyś umrzemy. You only live once. Życie jest tylko jedno. Gdy je stracimy, nie będzie już czego żałować, ani nad czym rozmyślać. Człowieku, odpowiedz sobie: żyjesz, czy tylko oddychasz? Zamiast po raz kolejny zastanawiać się, co moglibyśmy zrobić lepiej, jaką inną decyzję podjąć, po prostu najzwyczajniej doceńmy to, co mamy, bo to przeminie, tak jak wszystko na tym materialnym świecie.

Nie dostanę Nobla za odkrycie faktu o przemijalności chwili. Zdaję sobie jednak sprawę, jak niewiele jest takich osób, które naprawdę umieją nią żyć i w zupełności je rozumiem. Sama jestem jedną z nich. Byłabym więc hipokrytką, gdybym zaczęła namawiać do czerpania z życia pełnymi garściami. Zamiast więc moralizować, spróbuję znaleźć usprawiedliwienie dla siebie i pozostałych ogarniętych tą współczesną ,,przypadłością’’.

Spójrzmy prawdzie w oczy: jesteśmy tak zapracowani i skoncentrowani na zabieganiu o dobra materialne, że w zupełności zapominamy o tym, żeby żyć. Nie ma w tym nic dziwnego. Sen z powiek spędzają nam troski dnia codziennego. Za coś trzeba przeżyć, z czegoś opłacić mieszkanie, ubrać się, zatankować samochód. O ile bycie kowalem własnego losu nie jest trudnym wyzwaniem, o tyle utrzymanie kilkuosobowej rodziny to już wyższa szkoła jazdy. A gdzie w tym wszystkim przysłowiowe pięć minut dla samego siebie? Otóż nie ma go. Tak po prostu? Właśnie, tak po prostu. To tylko jedna ze śpiewek jak mantra powtarzanych przez marki reklamujące kosmetyki, które rzekomo sprawiają, że każda z nas czuje się wyjątkowa i zadbana.

Zatrzymajmy się na chwilę i spytajmy samych siebie, ile razy pomiędzy palcami przeciekła nam okazja, by wsiąść do pociągu byle jakiego i nie dbać o bagaż, ani o bilet? Niepozorny cytat wypisany na kawałku ceglanej ściany uświadomił mi, jak wiele razy powiedziałam ,,nie’’. Nie dla jedzenia lodów zimą. Nie dla kąpieli w jeziorze po północy. Nie dla spacerów w deszczu. Nie dla skakania w kałużach. Nie dla życia. Czy żałuję? Nie. Nie potrzeba mi lodów zimą, zmoczonych butów, wariackich i nieprzemyślanych decyzji. Moje życie – mój plan. Żadne motywatory nie są w stanie zmienić wypracowanego przeze mnie w ciągu lat ładu.

Czy jestem szczęśliwa? Chyba nigdy nie miałam czasu, żeby się nad tym dobrze zastanowić. Co mi sprawia prawdziwą radość? Z punktu widzenia pracoholika, jakim jestem, tylko natłok obowiązków czyni mój dzień pełnym, a każda sekunda spędzona na nicnierobieniu to czas zmarnowany.  Bezproduktywność jest dla słabeuszy, ja zaś staram się dać z siebie wszystko, a czasami nawet więcej. To właśnie sprawia mi prawdziwą radość. Praca, praca i jeszcze raz praca.

Czytaj więcej »

Wszyscy pasujemy

listopada 07, 2015

Wszyscy pasujemy

Nie(na)widzę cię. Zwrot oznaczający nic innego, jak uczucie niechęci wobec kogoś lub czegoś, któremu towarzyszy pragnienie, by obiektowi awersji przytrafiło się coś złego. ,,Nie widzę cię w swoim życiu’’, rozumiane także jako ,,nijak tutaj pasujesz’’. Tym sposobem wyrażamy swoją wrogość, pogardę i nieprzychylność dla inności.

Legenda głosi, że na świecie żyła kiedyś osoba, która nie nienawidziła. O ile jednak w legendzie odnajdujemy ziarno prawdy, o tyle dzień bez wyrażania niezadowolenia, dezaprobaty, czy wrogości jest wyłącznie fikcją literacką. Jeżeli więc jesteś sympatykiem gatunku fantasy, ta lektura z pewnością przypadnie Ci do gustu. A może nawet zatrzymasz się nad nią i stwierdzisz: ,,Warto byłoby żyć w świecie pozbawionym zła’’.

Nastawieni na konsumpcję, rozrywkę i czerpanie przyjemności w każdym tego słowa znaczeniu, prowadzimy pasożytniczy tryb życia. Czekamy na czyjeś słabości i potknięcia, by wykorzystać je dla własnego interesu. Ponoć cel uświęca środki. A my nie przebieramy w środkach, nawet jeśli miałyby się nimi okazać inne osoby. Dążenie po trupach dla zyskania wymiernych korzyści jest tutaj jak najbardziej trafnym określeniem. Ale co by się stało, gdyby człowiek jednak był człowiekiem, wilki zostały tam, gdzie ich miejsce, a gazety pisały zgodnie z przeznaczeniem, dla którego zostały stworzone?

Pobawmy się w dzień bez nienawiści. Z głębokiego snu wyrywa cię irytujący dźwięk budzika. Ale zaraz… słowo ,,irytujący’’ należy skreślić. Spróbujmy więc jeszcze raz. Z głębokiego snu wyrywa cię dźwięk budzika. Wyłączasz go po omacku, błądząc ręką po nocnym stoliku szukasz telefonu. To od niego zaczyna się twój dzień. Spoglądasz na zegarek. Szósta rano. Idealna pora, by zwlec się z łóżka. Poniedziałek. Za oknem ciemne chmury zwiastujące ulewę. Deszczowa pogoda to ostatnie czego sobie życzysz, ale uśmiechasz się. Przecież mogło być gorzej, prawda? Nie przeszkadza ci fakt, że spodnie w kant nie leżą tak jak trzeba, a mankiety koszuli są niedoprasowane. Nie narzekasz, że kawa za zimna, a czerwona szminka znowu zostawia ślad na zębach. W końcu to Chanel Rouge Coco, czego się więc spodziewałaś? Chwytasz parasol i w biegu opuszczasz mieszkanie, potykając się o szpilki, które zdjęłaś w pośpiechu poprzedniego wieczoru.

Twój autobus spóźnia się. Mija kwadrans, a kierowca w dalszym ciągu nie pojawił się na przystanku. Zapewne przypadek losowy. Każdemu może się zdarzyć. To nie powód, by rzucać wiązankę ,,pięknej’’ polszczyzny. Z lekkim poślizgiem w końcu trafiasz do biura, gdzie na wejściu spotykasz wzrok przełożonego. Myślisz sobie: ,,Mam przechlapane’’. Ten jednak uśmiecha się szeroko i pogodnym głosem życzy Ci miłego dnia. Z dozą niepewności dziękujesz i podążasz w kierunku swojego stanowiska. Miła atmosfera podczas lunchu oraz uprzejme gesty i słowa współpracowników sprawiają, że czujesz nadciągającą burzę.

Włączasz radio z przekonaniem, że to, co w nim usłyszysz zaburzy dotychczasową harmonię. Sojusz Ukrainy i Rosji? Koniec wojny religijnej w krajach arabskich? Zmieniasz stacje w poszukiwaniu… właściwie czego szukasz? Nienawiści? Przemocy? Spytaj siebie, czy to właśnie nadaje sens rzeczywistości? Przestań i wyłącz odbiornik… Widzisz, jakie to proste?

Czytaj więcej »

Wiosno, czy to ty?

kwietnia 02, 2015

Wiosno, czy to ty?

Rozpoczął się kwiecień. Czwarty z dwunastu, ale dla mnie jeden z moich ulubionych miesięcy, zaraz obok maja. Po tym, jak bardzo zawiodłam się nadejściem wiosny, która powitała nas ulewami i wichurami (a tak jest obecnie przynajmniej w mojej części kraju), dalej wierzę, że być może ów kwiecień pokaże się z nieco lepszej strony. Choć jak to się zwykło mówić kwiecień-plecień. A i śniegu trochę u mnie spadło. Czyżby zapowiadały się białe święta?

Nie mogę jednak narzekać. Odtąd teoretycznie pożegnaliśmy zimę (jak to wygląda w praktyce, odpowiedzcie sobie sami), a razem z nią puchowe kurtki, czapki i szaliki. Poranki jednak nadal bywają chłodne, a że zmarzluch ze mnie, jakich mało, nie rezygnuję z wszelkich ocieplaczy. Nawet jeśli odbywa się to kosztem porównania mnie do ludzika rodem z reklamy opon samochodowych Michelin. On z pewnością nie skarży się, że mu zimno. Uroczy jest, nie sądzicie?

Wraz z nadejściem budzącej się do życia pory roku rozpoczyna się okres porządkowania mieszkań, wymiany garderoby na wiosenną, pielenia i obsiewania ogródków. Akcję Wielkie Sprzątanie czas zacząć. Robienie porządków ma jednak nie tylko wymiar czysto fizyczny. Nie chodzi przecież o zwykłe ścieranie kurzu z półek, czy wyrywanie chwastów. Dla wielu z nas rytuał wiosennego sprzątania ma zasadniczo głębsze znaczenie. Sprzątamy, by przygotować się chociażby do świąt wielkanocnych. Chcemy wymieść z naszych mieszkań pozostałości smutnych zimowych dni, wewnętrznych rozdarć i depresji spowodowanej temperaturą poniżej zera. Pragniemy poczuć świeżość i ożywczość.

Za co kocham wiosnę? Za pąki kwiatów i świergocące za oknem ptaki. Myśl o tym, że dni stają się coraz dłuższe zdecydowanie poprawia mi humor. Mimo że pogoda nas nie rozpieszcza, a wręcz przeciwnie, to jednak każdy promień słońca maluje na mojej twarzy szczery i szeroki uśmiech. Nie, w tym roku nie mam zamiaru narzekać na to, że gorąco, że praży, że upał, że duszno. Rozpoczyna się ten okres, kiedy postanawiamy (który to już raz?) wdrożyć nasze plany w życie. Swoją drogą ciekawym jest fakt, jak często znajdujemy powód, by przygotować sobie listę must do, tylko po to aby urozmaicić sobie prozaiczność dnia codziennego, tak, by kolejny rozpoczynający się miesiąc stał się zaczątkiem czegoś nowego.

Wiosna to metafora odrodzenia. Tak jawi się w wielu kulturach. Nic dziwnego. Po zimie, która przede wszystkim kojarzy się z uśpieniem, być może i umieraniem, nastaje czas narodzin. Topnieje śnieg, a spod puchowej kołderki wyłaniają się krokusy i przebiśniegi. W tym roku odnoszę jednak wrażenie, że Wiosna spiskowała z Zimą i zrobiła nas w konia, bambuko, balona. Wystrychnęła na dudka. Możliwości, co nie miara. Wiosno, gdzie się skryłaś?

Czytaj więcej »

Dwudziestka

marca 22, 2015

Dwudziestka

Dokładnie dwadzieścia lat temu o godzinie szesnastej pięćdziesiąt pięć na świat przyszła dziewczynka.  Była śliczna i urocza (ach, to samouwielbienie). Maleństwo miało być chłopcem, ale nikt nie przewidział, że już od urodzenia będzie robić swoim rodzicom takie psikusy. Przygotowany wcześniej pokoik na przyjście Michała musiał ustąpić miejsca… Michalinie.

Michalina - imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego, żeński odpowiednik imienia Michał. Oznacza "któż [jest] jak Bóg". W średniowieczu notowano jako żeński odpowiednik Michała formę Michaelis, zdrobniale - Michałka.

Michasia lub Misia. Zwał jak zwał. Rosłam jak na drożdżach. Zadawałam dużo pytań, z początku tylko gaworząc, sygnalizując o swoich potrzebach. Byłam (i nadal jestem) ciekawa świata i tajemnic, jakie w sobie skrywa. Wszystkiego musiałam dotknąć, powąchać, spróbować. A kiedy poszłam do przedszkola, nie płakałam, jak inne dzieci. Siedziałam w kącie, bawiąc się pluszowym misiem. Lubiłam przebywać sama i obserwować otaczające mnie środowisko rówieśników.

Michalina ma doskonałą pamięć, jest średnio ciekawa. Gdy się do kogoś przywiązuje, to na długo, albo nawet na zawsze. Dlatego przejawia wiele ostrożności i rezerwy przy wyborze. Nieraz przez długie lata czeka na księcia z bajki. Nie wygłasza moralizatorskich mów, nie robi wyrzutów, jej zachowanie cechuje godność, wierność, poszanowanie przyjętych zobowiązań.

Szkoła od zawsze była dla mnie przedstawieniem. Spektakl, w którym trzeba dobrze wczuć się w swoją rolę – rolę klasowego kujona. Ale nie przeszkadzało mi to. Starałam się być wzorową uczennicą. Nawet jeśli miała na tym cierpieć towarzyska strona mojego życia. Do domu przynosiłam same piątki i pochwały. Moją pierwszą jedynkę z biologii (sprawdzian z mitozy i mejozy) przeżywałam przez cały tydzień, płacząc jakby umarło ukochane zwierzątko. Ocenę jednak poprawiłam, więc do apokalipsy nie doszło. Proroctwa się nie ziściły.

Ciężko przeżywa zdradę lub porzucenie, gdyż jest wrażliwa na porażki. Jest pełna rezerwy, co nie wyklucza porywów zmysłów. Trzeba dobrze ją poznać, by jej nie zranić, czy nie dotknąć. Prezentuje dość nietypowy zestaw cech, co powoduje, że jest prawdziwą zagadką dla swojego otoczenia, którą można rozgryzać nieraz nawet przez całe życie, a i tak nie zgłębi się do końca jej złożonej osobowości. Nie lubi wyjaśniać zawiłości swojego charakteru, pragnie by książę z bajki zrozumiał ją w pół słowa... Powinna uświadomić sobie własną wartość.

Dla wielu bywam zagadką. Skryty charakter powoduje, że niełatwo rozgryźć drzemiące we mnie emocje (a nieliczni próbowali). Wieloletnia praca nad samą sobą spowodowała, że z łatwością przywdziewam maskę, robiąc dobra minę, do złej gry. Dopiero w samotności uzewnętrzniam to, co w sobie noszę, krzycząc w przyciśniętą do twarzy poduszkę. Ale przecież oficjalnie nikt o tym nie wie. Michaliny mają to do siebie, że są nieśmiałe, ciche i zamknięte. Z dystansem podchodzą do ludzi. Ale kiedy już komuś zaufają, z reguły ten ,,ktoś'' staje się ich przyjacielem na dobre i na złe.

Dziś skończyłam dwadzieścia lat. Czy to dużo? Niektórzy powiedzą już, inni że dopiero. A ja? Nie wiem, pod którym stanowiskiem się podpisuję. Dwudziesty post na dwudzieste urodziny. Zbieg okoliczności? To nie było przemyślane, ale nie wierzę w przypadki. Nie chcę smucić się faktem, że teoretycznie dobiegła końca moja nastoletniość, bo w praktyce mam zamiar być nastolatką jeszcze długi czas.

Czytaj więcej »

Ewentualnie i tak

lutego 14, 2015

Ewentualnie i tak

"Wśród morza ewentualności: tego, co potrzebne, mniej potrzebne i zbyteczne, tego, co przyjemne, a pożyteczne, tego, co szkodliwe, bardziej szkodliwe, a smakowite, tego, co opłacalne, bardziej opłacalne, a krzywdzące drugiego człowieka, tego, co prawdziwe, mniej prawdziwe, kłamliwe, ale dające korzyści. Nie zgubić się w tym gąszczu ani nie rozstrzygać fałszywie. Nie zgubić się ani na chwilę, ani na miesiąc, ani na całe życie. Umieć wrócić, gdy się pobłądzi. Umieć odkryć błąd, przyznać się do tego, że się było nieuczciwym, brutalnym, egoistycznym, że się skrzywdziło drugiego człowieka. Potrzeba drugiego człowieka , który pomoże, ostrzeże, upomni w imię dobra, życzliwości. Potrzeba drugiego człowieka, który uratuje od rozpaczy. Potrzeba człowieka wiernego, który nie zdradzi nie odejdzie, nie opuści, nie zdarzy się czas próby, niepowodzeń, klęsk, katastrof życiowych, gdy wszyscy się odsuną, potępią, zapomną, który pocieszy, podeprze, poda rękę, pozwoli uwierzyć siebie, przyniesie nadzieję i radość. Bo miłość to bycie do dyspozycji, to gotowość do tego, by usłużyć, pomóc, przydać się, zaopiekować się. To chęć, by być potrzebnym. Czas jest zawsze tym egzaminatorem, przed którym nie ostanie się żadna złuda, zaślepienie". 

Mieczysław Maliński

Wszystkim moim Czytelnikom życzę miłego świętowania z ukochaną osobą
kolejnej rocznicy powstania Armii Krajowej (14 luty 1942r.)

Czytaj więcej »

Zatrzymajmy czas

stycznia 25, 2015

Zatrzymajmy czas

Czy w swoim zabieganym i szybkim życiu, zatrzymaliście się kiedyś na moment, by wziąć głęboki oddech? Nie, nie mówię o tym rodzaju oddechu, który łapiemy z potrzeby uzupełnienia tlenu w płucach a pozbycia się z nich dwutlenku węgla. Biolog ze mnie żaden, jednak oczywistym jest dla mnie fakt, że oddychamy przez cały czas. Ale nikt z nas przecież nie spaceruje po deptaku, powtarzając sobie w myślach: wdech, wydech. Chyba, że mijane przeze mnie na chodniku osoby ze słuchawkami w uszach tylko pozorują słuchanie muzyki.  

W moim wydaniu oddychanie to metafora. Z jednej strony oddychamy, by żyć. Nie muszę się nad tym zatrzymywać, ani poddawać tego w wątpliwość. Tak zostaliśmy skonstruowani, a wchodzenie w dyskusję z Matką Naturą wydaje się być zbędne. Chociaż z chęcią wynegocjowałabym możliwość wytrzymania pod wodą dłużej niż pół minuty. No, ale nie o moich syrenich upodobaniach zamierzam dziś mówić. Wracając do tematu. Oddychamy, by żyć. Oddychanie; proces życiowy, bla, bla, bla… Tak, tą kwestię mamy załatwioną. A co z ,,żyjemy, by oddychać’’? Na tym chciałabym się dziś skoncentrować.

W swoim zabieganym życiu… chwilka, czy nie tak zaczynałam pierwszy akapit? No tak, powtarzam się. Moja naturalna cecha. Egzystencja idzie w parze z Czasem. Pomyślmy sobie, że Czas jest Mężem, a Egzystencja Żoną. Żona zawsze podporządkowuje się Mężowi? Czas ucieka niesłychanie szybko. Egzystencja chciałaby być wieczna. Jednak funkcjonując razem, Egzystencja stała się zależna od Czasu. Nic więc dziwnego, że jako ich kontrpartnerzy staramy się im przeciwstawić. Ścigamy się z Czasem. Medycyna zaś próbuje zwyciężyć z Egzystencją.

Żyjemy, by oddychać? Może innym razem. W naszej życiowej wędrówce, a raczej maratonie, nieustannie gonimy za tym, co powszechnie nazywa się dobrami materialnymi. Mają nam one zapewnić dostatni byt. Satysfakcja gwarantowana – brzmi jak slogan kiepskiej reklamy marketingowej – albo zwrot Czasu i Egzystencji? Bzdura. Nikt nie przywróci nam lat, które przeznaczyliśmy na rozwijanie Kariery, poświęcając nasze Zdrowie. 

Nie cofniemy się do chwil, kiedy nie musieliśmy zastanawiać się, czy starczy Pieniędzy do następnej wypłaty, a radość sprawiała nam kontemplacja Przyrody. W dążności do stabilizacji zapominamy, by zatrzymać się na moment. By wziąć głęboki oddech w płuca i rozejrzeć się dookoła. Wbrew wszystkiemu oraz wszystkim postanowiłam powiedzieć ,,stop''. Co z tego, że robię korek i tamuję przepływ szarej masy, zaburzając tym samym harmonię i ład tego [na pozór] uporządkowanego świata? Podjęłam decyzję. Uciekam od zgiełku. I wiecie, nie żałuję. Tlen jest cudowny. Więc Człowieku — zwolnij. 

Czytaj więcej »

Ach, ta Wigilia

grudnia 15, 2014

Ach, ta Wigilia

Wielkimi krokami zbliżają się oczekiwane przez wszystkich święta Bożego Narodzenia. Mimo, że do wigilii tej wielkiej nocy zostało jeszcze trochę czasu, to jednak już od połowy listopada, wraz z dniem, kiedy wypaliły się ostatnie znicze na grobach naszych bliskich, światowy rynek znalazł sobie kolejny sposób, by przyciągnąć uwagę potencjalnej klienteli. Co roku ten sam schemat. Znicze i wieńce zniknęły z półek, a ich miejsce zajęły świąteczne dekoracje, kolorowe bibeloty i inne ozdoby wskazujące na nadchodzący 24 grudnia.

Wszyscy (lub znacząca większość) kochamy chwile radosnego wyczekiwania. Pytanie tylko, co stanowi meritum naszego oczekiwania? Pan Jezus narodzony w żłobie, czy wielkie promocje na sklepowy asortyment, dwa w cenie jednego i tym podobne? Nie da się ukryć, że wraz z biegiem lat, bardzo widoczna stała się metamorfoza oblicza Kościoła i idącej z nim w parze tradycji. Patrząc z punktu widzenia ówczesnego postępu w medycynie, rodzenie dziecka w stodole na sianie, nie spełnia jakichkolwiek wymogów i kryteriów humanitaryzmu. Dziś uznałoby się to za przejaw patologii, a Maryja straciłaby prawo do sprawowania matczynej opieki. To, co niegdyś uchodziło za faktyczną istotę świętowania, dziś jest tylko pretekstem, by otrzymać wolne od pracy, szkoły bez względu na to, czy jest się wierzącym, czy też nie.

Przedświąteczny czas to okres, kiedy markety nie przebierają w środkach, by nieco uszczuplić nasze portfele. Wszystko w zgodzie z panującą obecnie modą na odchudzanie – nawet w przypadku portmonetek. Szaleństwo zakupów, nie zaprzeczajmy, dopada każdego. W jednej chwili bez względu na to, czy jesteś biedny, bogaty, gruby, czy chudy, stajesz się składnikiem masowego ciasta ulepionego naporem mediów i reklam. Czy można się jakoś uchronić przed wariactwem okolicznościowej rozrzutności? Jakichkolwiek taktyk byśmy się nie chwycili, czegokolwiek byśmy nie próbowali uczynić, sprzedawcy i tak znajdą sposób, by stłamsić nasze starania. Są wykwalifikowani w dziedzinie manipulacji i technik perswazji. Chcesz, czy nie, i tak kupisz nowy obrus. Nie obchodzi Cię, że w domu masz dziesięć innych. Ten przecież jest o połowę tańszy… szkoda tylko, że od ceny, która nigdy go nie dotyczyła. Albo taka wiertarka. Mimo że niedawno posiadłeś już nową, to jednak nie przepuścisz okazji zrobienia sobie prezentu. Zwłaszcza, kiedy do zakupu dorzucają Ci gratis w postaci zestawu narzędzi.  Wzrasta popyt na mandarynki. Co z tego, że możesz jeść je przez cały rok? W święta smakują inaczej. Nie bez powodu mówi się, że zima to pora roku pachnąca pomarańczami i mandarynkami. Czepiam się mandarynek. Chociaż w gruncie rzeczy uwielbiam je. Za co? Za ich niskokaloryczność przy wysokiej zawartości witaminy C. Podążam więc za tłumem rozszalałych kobiet i wywalczam cały worek. Tak, była promocja.

Pamiętam swoje ogromne rozczarowanie, kiedy dowiedziałam się, że święty Mikołaj nie istnieje. Wielkie łzy lały się po moich policzkach, ponieważ ktoś zburzył ład i porządek mojego małego świata. Czy teraz jakikolwiek malec poczułoby zawód na wieść, że Gwiazdor to bujda? Dekadę temu czuło się ogromny respekt do grubego dziadka z brodą i jego rózgi. Na dźwięk dzwonków za drzwiami i donośnego ,,ho ho ho’’ niesforne urwisy chowały się pod stół, a żeby dostać upominek musiały odmówić modlitwę. Teraz taki dzieciak weźmie w dłonie najnowszego ,,ajpada’’, ,,ajfona’’ i nikt nie każe mu recytować zdrowaśki.

Przedszkolaki poproszone o zaśpiewanie kolędy, chórem odfałszują Last Christmas, nie zdając sobie tak naprawdę sprawy, komu w zeszłe święta George Michael oddał serce. Wisienkę na corocznym gwiazdkowym torciku stanowi niezastąpione od lat… nie, nie chodzenie na pasterkę, a wspólne spędzanie czasu przed magicznym, gadającym pudłem, dziś zwanym telewizorem. Niektórzy dalej wierzą, że Marv i Harry w końcu przechytrzą Kevina i uda im się ograbić rezydencję McCallister’ów. Gdyby w tę cudowną wigilijną noc zwierzęta mogły mówić ludzkim głosem, z pewnością powiedziałyby, jak bardzo nienawidzą tych świąt.

Czytaj więcej »

Jesienna rutyna

listopada 15, 2014

Jesienna rutyna

Nie da się ukryć, że wraz z rozpoczęciem października, moje dotychczasowe beztroskie życie zostało zastąpione studencką rzeczywistością. Wakacje są już wyłącznie odległym wspomnieniem, zupełnie jakby miały miejsce w innej epoce. Przeprowadzka do innego miasta, nowa szkoła, nowi ludzie. Etap aklimatyzacji uważam za zaliczony z pozytywną oceną. Ale to dopiero pierwsza runda.

Blog jako element internetowego skarbca jest formą oderwania od tego, co obecnie określamy mianem codzienności. Żaden z nas nie jest przymuszony do pisania. Podejmujemy się tego dobrowolnie, ponieważ jest to coś, co sprawia nam przyjemność. Pisanie rozwija i kształtuje warsztat słowotwórczy, jednocześnie wzbogacając nasz język. Z drugiej strony pozwala nam podzielić się sądami w danej kwestii z innymi czytelnikami, a przecież zakres tematów jest szeroki i nieograniczony. Nikt nie narzuca nam, o czym powinniśmy pisać oraz jakie zagadnienia oznaczyć zakładką: Pozostawić w świętym spokoju,

Od października jestem studentką dziennikarstwa. Czy podjęłam dobrą decyzję? Myślę, że na odpowiedź na to pytanie jest jeszcze trochę za wcześnie. Moja długa nieobecność tutaj, ale także fakt wyboru takiego, a nie innego kierunku studiów stały się powodem, dla którego postanowiłam ,,wrócić’’? Nie, to nieodpowiednie słowo, przecież nigdzie nie odeszłam. W takim razie, dlaczego ostatni post figuruje pod sierpniową datą? Jak wyżej wspomniałam – rozpoczął się dla mnie nowy etap w życiu. Ten, kto powiedział, że studia to wieczne wakacje, chyba nigdy nie studiował. A może to ja jestem przewrażliwiona? W końcu wyrabianie ponad przeciętną normę to dla mnie chleb powszedni od czasów gimnazjum. Zaprzyjaźniłam się także z sylabusem.

Chyba nigdy nie cieszyłam się tak bardzo na myśl, że swoje wolne pięć minut poświęcić na przeczytanie czegoś, co nie wchodzi w zakres obowiązującej mnie literatury. Stąd też nie powinno nikogo dziwić, że każdą taką chwilę chcę poświęcić na coś niezobowiązującego. Po prostu wziąć głęboki oddech (a to umożliwia mi idealnie wpasowujący się w sytuację dres), wskoczyć pod koc i zająć się nicnierobieniem, co zresztą wychodzi mi najlepiej.

Nie zamierzam przestać pisać. Na ten czas nie umiem jednak określić, z jaką częstotliwością będą ukazywały się wpisy. To zależy od wielu czynników. Póki jednak mam wenę, wokoło tyle inspiracji, a choroba Parkinsona na razie mi nie zagraża, chcę to jak najpełniej wykorzystać. Mam teraz sporo do nadrobienia. Wasze blogi same się nie przeczytają, a mi chyba brakuje dobrej lektury na weekendowe wieczory. 

Czytaj więcej »