Odpowiedzialność za szczęście

grudnia 13, 2017

Odpowiedzialność za szczęście

O tym, że każdy z nas jest kowalem własnego losu słyszałeś nie raz a w wielu różnych okolicznościach i sytuacjach, kiedy np. stawałeś przed trudnym wyzwaniem lub skomplikowanym dylematem, zetknąłeś się z tym w praktyce. Nieustannie przypominasz sobie i uświadamiasz, że wyłącznie Ty jesteś odpowiedzialny za swoje życie oraz że tylko od Ciebie zależy, jak będzie ono wyglądać. I o ile nie sprzeczamy się co do prawdziwości powyższego stwierdzenia, o tyle moglibyśmy długo dyskutować o tym, jak się ono przekłada na naszą codzienność.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »

Pokochaj siebie

listopada 18, 2017

Pokochaj siebie

To, co powiem może okazać się zgoła oczywiste i absurdalne. Z doświadczenia jednak wiem, że to, co brzmi banalnie, przychodzi nam z największym trudem. Sama zmagałam się z tym przez wiele lat. Teraz uczę się tego na nowo. O czym mówię? O miłości do samego siebie, która jest najczystszą i najprawdziwszą miłością. Nie należy jej mylić z narcyzmem, gdyż miłość, o której tu piszę, otwiera drzwi do dalszych zmian.

Odkąd pamiętam, moje życie było nieustannym porównywaniem siebie: do wysokiej i szczupłej modelki, popularnej aktorki, utalentowanej piosenkarki. Liczyłam, że kiedyś poznam kogoś, kto pokocha mnie w całej okazałości, a wtedy ja zaakceptuję siebie. O tym, że moje podejście było oderwane od racjonalności, nie muszę chyba mówić. Weszłam w relację, która polegała na nieustannym domaganiu się uznania, pochwał i szacunku od drugiej osoby. Uważając, że nie jestem wystarczająco ,,dobra”, stawałam na głowie i dawałam z siebie więcej niż byłam w stanie, by być jeszcze lepsza, zasługiwać na miłość i czuć się wartościowa.

Musiało minąć wiele lat, musiałam otrzeć się o zaburzenia odżywiania i depresję, musiałam spotkać na swojej drodze różne osoby, by znaleźć się tu, gdzie jestem teraz: w kulminacyjnym punkcie swojego życia, w którym zaczynam rozumieć pewne zależności, zjawiska i schematy. A co więcej – zadając sobie podstawowe pytanie: dlaczego wymagałam od kogoś, by mnie pokochał, sama siebie nie obdarzając tym uczuciem? Zapamiętaj prostą zasadę: otoczenie będzie miało do ciebie taki stosunek, jaki ty masz względem siebie.

Jesteś po prostu sobą.

Nigdy nie było nikogo takiego jak ty

i nikt nigdy taki nie będzie.

A i ty nie potrzebujesz

być jak ktoś inny.

Zewsząd słyszysz, że jesteś wyjątkowy i powinieneś zaakceptować siebie takiego, jakim jesteś. W telewizji, gazetach i internecie hasła te zwykle rozpowszechniane są przez osoby, które dobrze prezentują się w blaskach reflektorów i obiektywach kamer. Skąd wiesz, że nie kłamią? 

Jeśli kobieta z widocznym liftingiem twarzy mówi Ci, że musisz pokochać siebie, to chyba coś tu nie gra. Finalnie działania te przynoszą efekt odwrotny do zamierzonego. Zaczynasz wierzyć w swoją przeciętność, zamykasz się w domu i stajesz się częścią szarego społeczeństwa, czekającego na cud. Znasz to?

Nie ma ludzi w pełni zadowolonych ze swojego wyglądu. Dziewczyna w lokach będzie marzyła o prostych włosach i odwrotnie. Ktoś wysoki chciałby być ciut niższy, a ktoś chudszy - odrobinę przytyć. Tak bardzo skupiasz się na szukaniu, tego, co mógłbyś w sobie ulepszyć, że Twoje życie zmienia się w zazdrość i niezdrową rywalizację. Sztuka kochania siebie to nic innego jak uświadomienie sobie, że masz wady i słabości oraz zaakceptowanie tego faktu. Nie zmieniaj się dla innych. Nie dopasowuj się do reszty, bo właśnie wtedy zatracasz swoją niepowtarzalność i unikatowość.

Bóg stwarza oryginały 

nie zaś – kopie.

Zamiast spoglądać w lustro i narzekać na własne - często wrodzone - ograniczenia, skup się na rozwijaniu swojego charakteru i tego, w czym jesteś dobry. Ja nie lubię swojego nosa. Jest dla mnie za duży. Ten nos jednak nie przeszkadza mi w byciu życzliwym i pomocnym człowiekiem. Ludzie zapamiętają cię za to, jaki jesteś wobec nich i świata, a nie za to, jak wyglądasz. Pamiętaj, że z pięknym charakterem ci do twarzy. 

Zdrowa i szczera miłość do samego siebie, o której mowa w tym wpisie, to pierwszy krok do tego, by nauczyć się prawdziwie kochać innych ludzi. Bez zazdrości i obłudy. Jeśli opanujesz sztukę kochania samego siebie, będziesz potrafił emanować nią i przelewać to uczucie na otoczenie. Wtedy dopiero dostrzeżesz, jak pod jej wpływem zmienia się twoje życie oraz wprowadzisz ład i harmonię do swojego umysłu.   

cytaty: Osho, Emocje. Wolni od złości, zazdrości i strachu

Czytaj więcej »

Razem, ale osobno

września 11, 2016

Razem, ale osobno

Do tej pory uważałam, że moje życie osobiste nie powinno stanowić przedmiotu dyskusji, a to, co się dzieje u mnie, traktowałam jako swego rodzaju tabu. Nie ma jednak nic bardziej wartościowego i wiarygodnego, jak pisanie na podstawie przeżytych doświadczeń i empirii. Przyznaję się więc – jestem w związku na odległość. Intrygujące a zarazem niełatwe, ale chcę wam to trochę przybliżyć z własnego punktu widzenia.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »

Co z tym carpe diem?

czerwca 27, 2016

Co z tym carpe diem?

Chwytaj dzień, bo przecież nikt się nie dowie, jaką nam przyszłość zgotują bogowie… - pisze Horacy w jednej ze swoich pieśni. Sentencja wybitnego poety, znana powszechnie jako carpe diem, rzuciła mi się w oczy podczas spaceru, wypisana na murze w całości pokrytym graffiti, kolorowymi obrazkami i wyznaniami miłości. Ja natomiast chwytam się każdej możliwej pracy.

Motywy carpe diem, tak jak ora et labora, czy memento mori mają przewodzić naszemu codziennemu życiu. Chwytaj dzień, ale też módl się i pracuj, pamiętając przy tym o śmierci? Nijak to do siebie pasuje. Prawda jest taka, że wszyscy kiedyś umrzemy. You only live once. Życie jest tylko jedno. Gdy je stracimy, nie będzie już czego żałować, ani nad czym rozmyślać. Człowieku, odpowiedz sobie: żyjesz, czy tylko oddychasz? Zamiast po raz kolejny zastanawiać się, co moglibyśmy zrobić lepiej, jaką inną decyzję podjąć, po prostu najzwyczajniej doceńmy to, co mamy, bo to przeminie, tak jak wszystko na tym materialnym świecie.

Nie dostanę Nobla za odkrycie faktu o przemijalności chwili. Zdaję sobie jednak sprawę, jak niewiele jest takich osób, które naprawdę umieją nią żyć i w zupełności je rozumiem. Sama jestem jedną z nich. Byłabym więc hipokrytką, gdybym zaczęła namawiać do czerpania z życia pełnymi garściami. Zamiast więc moralizować, spróbuję znaleźć usprawiedliwienie dla siebie i pozostałych ogarniętych tą współczesną ,,przypadłością’’.

Spójrzmy prawdzie w oczy: jesteśmy tak zapracowani i skoncentrowani na zabieganiu o dobra materialne, że w zupełności zapominamy o tym, żeby żyć. Nie ma w tym nic dziwnego. Sen z powiek spędzają nam troski dnia codziennego. Za coś trzeba przeżyć, z czegoś opłacić mieszkanie, ubrać się, zatankować samochód. O ile bycie kowalem własnego losu nie jest trudnym wyzwaniem, o tyle utrzymanie kilkuosobowej rodziny to już wyższa szkoła jazdy. A gdzie w tym wszystkim przysłowiowe pięć minut dla samego siebie? Otóż nie ma go. Tak po prostu? Właśnie, tak po prostu. To tylko jedna ze śpiewek jak mantra powtarzanych przez marki reklamujące kosmetyki, które rzekomo sprawiają, że każda z nas czuje się wyjątkowa i zadbana.

Zatrzymajmy się na chwilę i spytajmy samych siebie, ile razy pomiędzy palcami przeciekła nam okazja, by wsiąść do pociągu byle jakiego i nie dbać o bagaż, ani o bilet? Niepozorny cytat wypisany na kawałku ceglanej ściany uświadomił mi, jak wiele razy powiedziałam ,,nie’’. Nie dla jedzenia lodów zimą. Nie dla kąpieli w jeziorze po północy. Nie dla spacerów w deszczu. Nie dla skakania w kałużach. Nie dla życia. Czy żałuję? Nie. Nie potrzeba mi lodów zimą, zmoczonych butów, wariackich i nieprzemyślanych decyzji. Moje życie – mój plan. Żadne motywatory nie są w stanie zmienić wypracowanego przeze mnie w ciągu lat ładu.

Czy jestem szczęśliwa? Chyba nigdy nie miałam czasu, żeby się nad tym dobrze zastanowić. Co mi sprawia prawdziwą radość? Z punktu widzenia pracoholika, jakim jestem, tylko natłok obowiązków czyni mój dzień pełnym, a każda sekunda spędzona na nicnierobieniu to czas zmarnowany.  Bezproduktywność jest dla słabeuszy, ja zaś staram się dać z siebie wszystko, a czasami nawet więcej. To właśnie sprawia mi prawdziwą radość. Praca, praca i jeszcze raz praca.

Czytaj więcej »

W rodzinie nic nie zginie

kwietnia 21, 2015

W rodzinie nic nie zginie

Dawno, dawno temu, żyła sobie szczęśliwa rodzina. Panowała w niej harmonia, spokój i miła atmosfera, a poszczególni jej członkowie wzajemnie się szanowali i bardzo kochali. Idealny scenariusz dalece odbiegający od realiów ówczesnej familii? Jak obecnie prezentują się relacje między rodzicami a ich dziećmi oraz w jaki sposób członkowie rodziny oddziałują wzajemnie na siebie? Czy możemy mówić o zaspokajaniu podstawowych potrzeb, jak bezpieczeństwo, miłość i prawidłowy rozwój?

Rodzina to najstarsza forma życia społecznego, która ukształtowała się w chwili, kiedy zaczęły tworzyć się pierwsze prymitywne plemiona. Jednakże wtedy nie miała ona podłoża prawnego, zaś sama w sobie stanowiła niewielką wspólnotę przypadkowych osób połączonych ze sobą na przykład poprzez odgórny interes, jakim była walka o przetrwanie i ziemię. Pojęcie to z biegiem lat ewoluowało. Obecnie definiuje się ją jako grupę, której członkowie połączeni są więzami małżeńskimi i rodzicielskimi, a jej zadaniem jest zapewnienie odpowiednich warunków do zaspokajania zarówno duchowych, jak i materialnych potrzeb.

Rodzina to pojęcie, z którym spotykamy się każdego dnia, o różnej jego porze i nie tylko w naszych mieszkaniach, gdzie sami jesteśmy jej członkami, ale także poza murami domowego ogniska. Rodzina stanowi niezwykle ważny element egzystencji. Od niej bowiem rozpoczyna się nasza przygoda z życiem, w niej dojrzewamy i nabywamy rozmaite cechy, które w dużej mierze oparte są na doświadczeniach i obserwacjach. O jej niebagatelnym znaczeniu i istotnej roli wspominają magazyny i czasopisma, telewizja, a także różnorakie portale internetowe. Już sam fakt mówienia o niej w licznych środkach masowego przekazu powinien utwierdzać nas w przekonaniu o jej ważności i uświadomić, że (czy tego chcemy, czy też nie) każdy z nas przynależy do jakiejś rodziny, z którą łączą go trwałe stosunki i więzy krwi.

Egzystencja to seria zależności i powiązań, które wzajemnie na siebie oddziałują. Można je porównać do układanki, w której każdy element pełni ważną rolę, a bez niego harmonia i ład zostają zakłócone. Podobnie dzieje się wewnątrz familii. Jeżeli opiekunowie nie potrafią sumiennie i w sposób rzetelny wypełniać swoich rodzicielskich obowiązków,  nie będą w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb swojego potomstwa, co z kolei zaskutkuje niskim poziomem szczęścia u ich dzieci. Zauważmy więc, że jest to typowy ciąg przyczynowo-skutkowy: mamy tu do czynienia z pewną sytuacją oraz jej następstwem.

Szczęście wiąże się z poczuciem wewnętrznego zadowolenia, satysfakcji, sprostania trudnościom, spełnienia w określonej roli. Fundamentem budującym każdą rodzinę jest miłość partnerska między mężem a żoną. Owocem tego uczucia jest wydanie na świat potomstwa, czyli zaspokojenie emocjonalno-rodzicielskich potrzeb współmałżonków, z drugiej zaś strony dotyczy to ukontentowania w sferze seksualnej. W momencie dorastania i dojrzewania potomków niezwykle ważne jest zapewnienie im bezpieczeństwa, opieki, której potrzebują, optymalnych warunków rozwoju, edukacji, a także dawanie możliwości odkrywania swoich zainteresowań i poszerzania horyzontów. Jeżeli powyższe kryteria zostaną spełnione i zrealizowane w sposób powszechnie akceptowany przez społeczeństwo, możemy mówić o szczęśliwej rodzinie.

Szczęśliwe małżeństwo będzie wychowywać swoje potomstwo w atmosferze sprzyjającej pogłębianiu rodzinnych więzi i stosunków między poszczególnymi członkami familii. Może mieć ono swoje odzwierciedlenie we wspólnym spędzaniu czasu podczas posiłków, gier, zabaw, a także w rozwiązywaniu problemów. Przekazywaniu życiowych wartości sprzyja proces socjalizacji, który dotyczy przyswajania przez młodych wiedzy wyciągniętej z obserwowania i naśladowania wzorców postaw i zachowań rodziców, bohaterów książkowych, postaci z kreskówek. Nie da się jednak ukryć, że to opiekunowie mają największy wpływ na  to, co dzieje się w umysłach ich potomków, jakie wartości stawiają na najwyższej pozycji. Mimo to, że nie są w stanie całkowicie kontrolować tychże myśli, to mogą jednak sprawić, żeby były one poukładane, przyzwoite, zgodne z etyką i moralnością.

Dzieci nie wymagają od swoich rodziców wiele. Chcą jedynie czuć się obecni i ważni w ich życiu, a co za tym idzie, odczuwają potrzebę spędzania z nimi czasu, którego nierzadko brakuje. Wielokrotnie wspomina się o wzmożonej aktywności zawodowej kobiet, odchodzi się bowiem od tradycyjnego modelu gospodyni domowej, co z kolei przekłada się na wynajmowanie opiekunek dla swoich pociech czy zwiększonej ingerencji dziadków w wychowanie młodego pokolenia. Każdy dzień tygodnia ma swój utarty schemat, w którym nie ma miejsca na zabawę, czy chociażby wspólne zasiądnięcie przy stole, zaś weekendy to czas, kiedy odpracowuje się dodatkowe godziny. Rodzice rekompensują swoją niedyspozycyjność poprzez wysokie kieszonkowe, drogie prezenty, a każdy zarzut i niezadowolenie ze strony potomstwa odbierają jako niewdzięczność lub odpierają słowami: ,,Przecież trzeba was wyżywić, ubrać, opłacić edukację’’. Nie zdają sobie jednak sprawy, że problem braku czasu jest chyba jednym z największych, unieszczęśliwiających dzieci. 

Czy może być coś gorszego w posiadaniu rodziców niż brak ich zaangażowania w wychowanie? Pieniądze nie są w stanie zastąpić prawdziwego rodzicielstwa, miłości, ciepła i poczucia bezpieczeństwa, a jedynie wykreować w młodych przeświadczenie, że wszystko można za nie kupić oraz że stanowią źródło nieskończonych dóbr. Pieniądze nie przytulą, nie zaśpiewają kołysanki przed snem, nie przeczytają książki, za to usidlą i zniewolą. Mimo tej smutnej prawdy, nadal pełnią rolę fundamentu, na którym tworzy się relacje, buduje wzajemne stosunki. Nie twierdzę jednak, że można żyć godnie bez pieniędzy. Zaspokajają one nasze podstawowe potrzeby, abyśmy mogli poprawnie funkcjonować w społeczeństwie.

Umiejętność rozumowego podejścia do życia kwalifikuje nas jako homo-sapiens i tym samym odróżnia od zwierząt. Jako istoty człowiecze mamy prawo do błędów- to naturalnie ludzka cecha. Z wiekiem uczymy się ich nie popełniać, a doświadczenie pozwala nam eliminować własne wady oraz kształtować poglądy i wartości. Z własnych potknięć wyciągamy naukę, wnioski. Życie to ciągłe przyswajanie teorii, która przeplata się z praktyką. Naśladujemy pewne wzorce, do których staramy się upodobnić. Z reguły są to gwiazdy estrady, superbohaterowie lub starsze pokolenia. Jako rodzice chcemy, aby nasze dzieci były szczęśliwe w sposób, w jaki sami tego od nich oczekujemy. Sądzimy, że wiemy lepiej, co jest dla nich dobre. Z góry zakładamy, że będzie on/a szczęśliwy/a jako wysokiej rangi urzędnik, lekarz, prawnik, adwokat, podczas gdy marzeniem syna/córki jest bycie kucharzem, strażakiem, czy policjantem. Opisane przeze mnie zjawisko jest dość powszechne w rodzinach, w których opiekunowie wymagają od swoich podopiecznych, by ci spełniali ich marzenia, pragnienia, ambicje których oni sami nie mogli zrealizować w młodości z powodu trudnych sytuacji życiowych. Nie zastanawiają się jednak, że takim sposobem nie tylko zachowują się egoistycznie, ale także krzywdzą swoje dziecko.

O byciu szczęśliwą rodziną można by mówić bez końca. Na stan ten składa się mnóstwo czynników. Ja jednak przedstawiłam te najbardziej istotne według mnie, a mianowicie umiejętność rozumienia i zaspokajania potrzeb dziecka, budowanie wzajemnych relacji, wspólne spędzanie czasu oraz zdolność komunikowania się ze sobą. Oczywistym jest, że każdy z opisanych przeze mnie aspektów ciągnie za sobą kolejne elementy pewnej kompozycji. Dzięki temu całość tworzy ustalony schemat, stricte zwartą konstrukcję, która przetrwa wzloty i upadki pod warunkiem, że została zbudowana na twardym gruncie. Fundamentem zaś tej ,,budowli’’ jest umiejętność słuchania, empatii, obdarzanie się sympatią oraz okazywanie sobie uczuć w postaci miłych gestów, słów...

Czytaj więcej »

Zatrzymajmy czas

stycznia 25, 2015

Zatrzymajmy czas

Czy w swoim zabieganym i szybkim życiu, zatrzymaliście się kiedyś na moment, by wziąć głęboki oddech? Nie, nie mówię o tym rodzaju oddechu, który łapiemy z potrzeby uzupełnienia tlenu w płucach a pozbycia się z nich dwutlenku węgla. Biolog ze mnie żaden, jednak oczywistym jest dla mnie fakt, że oddychamy przez cały czas. Ale nikt z nas przecież nie spaceruje po deptaku, powtarzając sobie w myślach: wdech, wydech. Chyba, że mijane przeze mnie na chodniku osoby ze słuchawkami w uszach tylko pozorują słuchanie muzyki.  

W moim wydaniu oddychanie to metafora. Z jednej strony oddychamy, by żyć. Nie muszę się nad tym zatrzymywać, ani poddawać tego w wątpliwość. Tak zostaliśmy skonstruowani, a wchodzenie w dyskusję z Matką Naturą wydaje się być zbędne. Chociaż z chęcią wynegocjowałabym możliwość wytrzymania pod wodą dłużej niż pół minuty. No, ale nie o moich syrenich upodobaniach zamierzam dziś mówić. Wracając do tematu. Oddychamy, by żyć. Oddychanie; proces życiowy, bla, bla, bla… Tak, tą kwestię mamy załatwioną. A co z ,,żyjemy, by oddychać’’? Na tym chciałabym się dziś skoncentrować.

W swoim zabieganym życiu… chwilka, czy nie tak zaczynałam pierwszy akapit? No tak, powtarzam się. Moja naturalna cecha. Egzystencja idzie w parze z Czasem. Pomyślmy sobie, że Czas jest Mężem, a Egzystencja Żoną. Żona zawsze podporządkowuje się Mężowi? Czas ucieka niesłychanie szybko. Egzystencja chciałaby być wieczna. Jednak funkcjonując razem, Egzystencja stała się zależna od Czasu. Nic więc dziwnego, że jako ich kontrpartnerzy staramy się im przeciwstawić. Ścigamy się z Czasem. Medycyna zaś próbuje zwyciężyć z Egzystencją.

Żyjemy, by oddychać? Może innym razem. W naszej życiowej wędrówce, a raczej maratonie, nieustannie gonimy za tym, co powszechnie nazywa się dobrami materialnymi. Mają nam one zapewnić dostatni byt. Satysfakcja gwarantowana – brzmi jak slogan kiepskiej reklamy marketingowej – albo zwrot Czasu i Egzystencji? Bzdura. Nikt nie przywróci nam lat, które przeznaczyliśmy na rozwijanie Kariery, poświęcając nasze Zdrowie. 

Nie cofniemy się do chwil, kiedy nie musieliśmy zastanawiać się, czy starczy Pieniędzy do następnej wypłaty, a radość sprawiała nam kontemplacja Przyrody. W dążności do stabilizacji zapominamy, by zatrzymać się na moment. By wziąć głęboki oddech w płuca i rozejrzeć się dookoła. Wbrew wszystkiemu oraz wszystkim postanowiłam powiedzieć ,,stop''. Co z tego, że robię korek i tamuję przepływ szarej masy, zaburzając tym samym harmonię i ład tego [na pozór] uporządkowanego świata? Podjęłam decyzję. Uciekam od zgiełku. I wiecie, nie żałuję. Tlen jest cudowny. Więc Człowieku — zwolnij. 

Czytaj więcej »

Ach, ta Wigilia

grudnia 15, 2014

Ach, ta Wigilia

Wielkimi krokami zbliżają się oczekiwane przez wszystkich święta Bożego Narodzenia. Mimo, że do wigilii tej wielkiej nocy zostało jeszcze trochę czasu, to jednak już od połowy listopada, wraz z dniem, kiedy wypaliły się ostatnie znicze na grobach naszych bliskich, światowy rynek znalazł sobie kolejny sposób, by przyciągnąć uwagę potencjalnej klienteli. Co roku ten sam schemat. Znicze i wieńce zniknęły z półek, a ich miejsce zajęły świąteczne dekoracje, kolorowe bibeloty i inne ozdoby wskazujące na nadchodzący 24 grudnia.

Wszyscy (lub znacząca większość) kochamy chwile radosnego wyczekiwania. Pytanie tylko, co stanowi meritum naszego oczekiwania? Pan Jezus narodzony w żłobie, czy wielkie promocje na sklepowy asortyment, dwa w cenie jednego i tym podobne? Nie da się ukryć, że wraz z biegiem lat, bardzo widoczna stała się metamorfoza oblicza Kościoła i idącej z nim w parze tradycji. Patrząc z punktu widzenia ówczesnego postępu w medycynie, rodzenie dziecka w stodole na sianie, nie spełnia jakichkolwiek wymogów i kryteriów humanitaryzmu. Dziś uznałoby się to za przejaw patologii, a Maryja straciłaby prawo do sprawowania matczynej opieki. To, co niegdyś uchodziło za faktyczną istotę świętowania, dziś jest tylko pretekstem, by otrzymać wolne od pracy, szkoły bez względu na to, czy jest się wierzącym, czy też nie.

Przedświąteczny czas to okres, kiedy markety nie przebierają w środkach, by nieco uszczuplić nasze portfele. Wszystko w zgodzie z panującą obecnie modą na odchudzanie – nawet w przypadku portmonetek. Szaleństwo zakupów, nie zaprzeczajmy, dopada każdego. W jednej chwili bez względu na to, czy jesteś biedny, bogaty, gruby, czy chudy, stajesz się składnikiem masowego ciasta ulepionego naporem mediów i reklam. Czy można się jakoś uchronić przed wariactwem okolicznościowej rozrzutności? Jakichkolwiek taktyk byśmy się nie chwycili, czegokolwiek byśmy nie próbowali uczynić, sprzedawcy i tak znajdą sposób, by stłamsić nasze starania. Są wykwalifikowani w dziedzinie manipulacji i technik perswazji. Chcesz, czy nie, i tak kupisz nowy obrus. Nie obchodzi Cię, że w domu masz dziesięć innych. Ten przecież jest o połowę tańszy… szkoda tylko, że od ceny, która nigdy go nie dotyczyła. Albo taka wiertarka. Mimo że niedawno posiadłeś już nową, to jednak nie przepuścisz okazji zrobienia sobie prezentu. Zwłaszcza, kiedy do zakupu dorzucają Ci gratis w postaci zestawu narzędzi.  Wzrasta popyt na mandarynki. Co z tego, że możesz jeść je przez cały rok? W święta smakują inaczej. Nie bez powodu mówi się, że zima to pora roku pachnąca pomarańczami i mandarynkami. Czepiam się mandarynek. Chociaż w gruncie rzeczy uwielbiam je. Za co? Za ich niskokaloryczność przy wysokiej zawartości witaminy C. Podążam więc za tłumem rozszalałych kobiet i wywalczam cały worek. Tak, była promocja.

Pamiętam swoje ogromne rozczarowanie, kiedy dowiedziałam się, że święty Mikołaj nie istnieje. Wielkie łzy lały się po moich policzkach, ponieważ ktoś zburzył ład i porządek mojego małego świata. Czy teraz jakikolwiek malec poczułoby zawód na wieść, że Gwiazdor to bujda? Dekadę temu czuło się ogromny respekt do grubego dziadka z brodą i jego rózgi. Na dźwięk dzwonków za drzwiami i donośnego ,,ho ho ho’’ niesforne urwisy chowały się pod stół, a żeby dostać upominek musiały odmówić modlitwę. Teraz taki dzieciak weźmie w dłonie najnowszego ,,ajpada’’, ,,ajfona’’ i nikt nie każe mu recytować zdrowaśki.

Przedszkolaki poproszone o zaśpiewanie kolędy, chórem odfałszują Last Christmas, nie zdając sobie tak naprawdę sprawy, komu w zeszłe święta George Michael oddał serce. Wisienkę na corocznym gwiazdkowym torciku stanowi niezastąpione od lat… nie, nie chodzenie na pasterkę, a wspólne spędzanie czasu przed magicznym, gadającym pudłem, dziś zwanym telewizorem. Niektórzy dalej wierzą, że Marv i Harry w końcu przechytrzą Kevina i uda im się ograbić rezydencję McCallister’ów. Gdyby w tę cudowną wigilijną noc zwierzęta mogły mówić ludzkim głosem, z pewnością powiedziałyby, jak bardzo nienawidzą tych świąt.

Czytaj więcej »

Jesienna rutyna

listopada 15, 2014

Jesienna rutyna

Nie da się ukryć, że wraz z rozpoczęciem października, moje dotychczasowe beztroskie życie zostało zastąpione studencką rzeczywistością. Wakacje są już wyłącznie odległym wspomnieniem, zupełnie jakby miały miejsce w innej epoce. Przeprowadzka do innego miasta, nowa szkoła, nowi ludzie. Etap aklimatyzacji uważam za zaliczony z pozytywną oceną. Ale to dopiero pierwsza runda.

Blog jako element internetowego skarbca jest formą oderwania od tego, co obecnie określamy mianem codzienności. Żaden z nas nie jest przymuszony do pisania. Podejmujemy się tego dobrowolnie, ponieważ jest to coś, co sprawia nam przyjemność. Pisanie rozwija i kształtuje warsztat słowotwórczy, jednocześnie wzbogacając nasz język. Z drugiej strony pozwala nam podzielić się sądami w danej kwestii z innymi czytelnikami, a przecież zakres tematów jest szeroki i nieograniczony. Nikt nie narzuca nam, o czym powinniśmy pisać oraz jakie zagadnienia oznaczyć zakładką: Pozostawić w świętym spokoju,

Od października jestem studentką dziennikarstwa. Czy podjęłam dobrą decyzję? Myślę, że na odpowiedź na to pytanie jest jeszcze trochę za wcześnie. Moja długa nieobecność tutaj, ale także fakt wyboru takiego, a nie innego kierunku studiów stały się powodem, dla którego postanowiłam ,,wrócić’’? Nie, to nieodpowiednie słowo, przecież nigdzie nie odeszłam. W takim razie, dlaczego ostatni post figuruje pod sierpniową datą? Jak wyżej wspomniałam – rozpoczął się dla mnie nowy etap w życiu. Ten, kto powiedział, że studia to wieczne wakacje, chyba nigdy nie studiował. A może to ja jestem przewrażliwiona? W końcu wyrabianie ponad przeciętną normę to dla mnie chleb powszedni od czasów gimnazjum. Zaprzyjaźniłam się także z sylabusem.

Chyba nigdy nie cieszyłam się tak bardzo na myśl, że swoje wolne pięć minut poświęcić na przeczytanie czegoś, co nie wchodzi w zakres obowiązującej mnie literatury. Stąd też nie powinno nikogo dziwić, że każdą taką chwilę chcę poświęcić na coś niezobowiązującego. Po prostu wziąć głęboki oddech (a to umożliwia mi idealnie wpasowujący się w sytuację dres), wskoczyć pod koc i zająć się nicnierobieniem, co zresztą wychodzi mi najlepiej.

Nie zamierzam przestać pisać. Na ten czas nie umiem jednak określić, z jaką częstotliwością będą ukazywały się wpisy. To zależy od wielu czynników. Póki jednak mam wenę, wokoło tyle inspiracji, a choroba Parkinsona na razie mi nie zagraża, chcę to jak najpełniej wykorzystać. Mam teraz sporo do nadrobienia. Wasze blogi same się nie przeczytają, a mi chyba brakuje dobrej lektury na weekendowe wieczory. 

Czytaj więcej »

Wystawa masek

lipca 06, 2014

Wystawa masek

Z ogromną łatwością przychodzi nam udawanie kogoś, kim tak naprawdę nie jesteśmy. Przywdziewamy rozmaite maski, na różne okazje, wśród różnych ludzi, tak by dopasować się do ich osobistych oczekiwań względem naszej osoby. Chęć robienia wrażenia, wzbudzania szacunku, pokazania siebie od strony, z której chciano by nas widzieć powoduje, że wewnętrznie tracimy własne unikatowe ,,ja’’. Zatracamy świadomość wyjątkowości na rzecz aprobaty tłumu.

Co powoduje, że czasami boimy się pozostać sobą, pokazać swoje prawdziwe oblicze? Człowiek w swojej naturze obawia się samotności, wykluczenia ze społeczeństwa, inności. Ten strach przed odrzuceniem, brakiem akceptacji sprawia, że dla własnego bezpieczeństwa lepiej wtopić się w ocean szarej masy wyrażając takie same poglądy, aniżeli otwarcie i głośno postawić na swoim indywidualnym przekonaniu. Swoje prawdziwe oblicze ujawniamy dopiero, gdy jesteśmy pewni, że nikt nas nie obserwuje, nie będzie oceniał.

Chęć zaimponowania komuś często wymaga od nas robienia rzeczy, które sprzeciwiają się naszej moralności. Chcesz być fajny? Weź bucha. Ponoć człowiek jest wolny w swojej egzystencji, jednak, czy udawanie nie jest tym, co go zniewala? Pozwalamy, by oddziaływała na nas presja otoczenia, pragniemy przynależeć do grupy, być na równi z rówieśnikami, zdobywać uznanie pracodawcy, partnera… Dla zaszczytów, czy pochwał, jesteśmy gotowi podjąć się najrozmaitszych działań, żyć wbrew samemu sobie.

Patrzysz w lustro. Kogo chciałbyś w nim widzieć? Istotę wyjątkową, posiadającą własną hierarchię wartości, czy jednostkę ukształtowaną przez nacisk masy, pozbawioną wszelkiej indywidualności? Z takim pytaniem odsyłam was do rachunku sumienia. Ktoś mądry powiedział kiedyś, że kimkolwiek jesteśmy, powinniśmy być sobą. To chyba nie jest trudne, prawda?

Czytaj więcej »

Jestem przyjacielem

czerwca 16, 2014

Jestem przyjacielem

W życiu każdego z nas jest pewnie miejsce dla osoby, z którą moglibyśmy konie kraść, iść na koniec świata, a nawet skoczyć w przepaść. Tylko takiej osobie zwierzamy się z naszych rozterek, problemów, dylematów, szukamy u niej pocieszenia, wsparcia, może wskazówki, czy pomocy. Tylko ta osoba wyciągnie do nas pomocną dłoń, kiedy zaczniemy staczać się na dno. Tylko ona uderzy nas porządnie w twarz, by przypomnieć nam, kim jesteśmy, gdy podejmujemy nierozsądne decyzje. Ale co ważniejsze, będzie z nami na dobre i na złe. Tak, to przyjaciel.

Przyjaźń to chyba jedna z najpiękniejszych (poza miłością) rzeczy, jaka może przytrafić się w życiu. Dlaczego potrzebujemy przyjaciół? Człowiek jest skonstruowany w taki przedziwny sposób, że w swoim bytowaniu niezbędny jest mu kontakt z innymi ludźmi, tęskni za bliską relacją, nie chce być zdany wyłącznie na siebie, ale czuć, że jest dla kogoś równie ważny. Pragnie także mieć świadomość, że ma przy sobie kogoś, na kogo może liczyć w trudnej sytuacji, kto będzie z nim rozmawiał, ale także milczał, gdy zajdzie taka potrzeba.

Czasami mija bardzo dużo czasu, zanim trafimy na kogoś, kto zaakceptuje nas takimi, jakimi jesteśmy, nie będzie wyłącznie towarzyszem od imprez i zabaw, a gdy schlejemy się do nieprzytomności i zwymiotujemy na własne ubranie, umyje nas i przenocuje, kryjąc przed stroskanymi rodzicami, że to wyłącznie zmęczenie. Kiedy już jednak znajdziemy taką osobę, możemy otwarcie przyznać, że jesteśmy szczęściarzami.

Każda przyjaźń opiera się na wzajemnym zaangażowaniu, dojrzałości, pielęgnowaniu i ogromnym poświęceniu. Jednak ta bardziej skomplikowana i zawikłana, o której chcę mówić dotyczy relacji między przedstawicielami obu płci. Bo co zrobić, kiedy kuksańce w bok i łaskotki zaczynają przybierać formę zalotów? Gdy na myśl o spacerze zaczynamy odczuwać motyle w brzuchu, by nie rzec, wściekłe pszczoły, a na widok tej osoby serduszko zaczyna nam bić szybciej? Nie mamy na to wpływu.

W dzisiejszych czasach wiele osób nie wierzy w ideę istnienia przyjaźni damsko-męskiej. Na jej temat powstały różne teorie. Według Helen Fisher, badaczki ludzkich zachowań, kobieta szuka sobie przyjaciela, który stanie się dla niej wsparciem, w momencie, gdy nie będzie mogła liczyć na swojego życiowego partnera. Dla innych przyjaźń damsko-męska kończy się wraz z chwilą, gdy jedna ze stron zaczyna odczuwać coś więcej. Pogląd o tym, że miłość zabija przyjaźń staje się coraz bardziej rozpowszechniony. Dwa słowa, dziewięć liter o tak wielkiej mocy. Boimy się zranić, sami zaś nie chcemy czuć się skrzywdzeni przez drugą osobę.

Czasami oszukujemy samych siebie, nazywając kogoś przyjacielem, w momencie, gdy darzymy go sympatią. Budujemy wokół siebie  mur nie dopuszczając świadomości, że z tej przyjaźni może zrodzić się coś więcej. Oscar Wilde stwierdził: ,,Między mężczyzną a kobietą przyjaźń nie jest możliwa. Namiętność, wrogość, uwielbienie, miłość- tak, lecz nie przyjaźń’’. Na własnym przykładzie mogę potwierdzić prawdziwość tych słów, ponieważ wiele z moich dotychczasowych znajomości zostało zerwanych właśnie z tej przyczyny.

Mimo iż osobiście nie wierzę w istnienie przyjaźni damsko-męskiej i unikam wchodzenia w taką relację jak ognia (z racji na posiadane przeze mnie doświadczenie), to jednak uważam, że na fundamencie wieloletniej przyjaźni może powstać najpiękniejszy i najbardziej trwały związek opierający się na głębokiej i szczerej miłości (pod warunkiem, że obie strony czują do siebie to samo). Jeśli zaś w takim związku umiemy pozostać dla siebie przyjaciółmi, to chyba najlepszy prezent, jaki możemy dostać od losu.

Czytaj więcej »

Życie, czym jesteś?

czerwca 01, 2014

Życie, czym jesteś?

Każdy z nas pisze historię swojego życia. Na jej kartach umieszczone zostają ważne daty, miłe i te mniej przyjemne wspomnienia, które odegrały znaczącą rolę, nazwiska osób bliskich naszemu sercu… Dar egzystencji otrzymaliśmy, nie z dniem narodzin, ale już kilka miesięcy wcześniej, to jest z momentem poczęcia się w matczynym łonie. Już wtedy miały miejsce istotne procesy w rozwoju, metamorfozy oraz przygotowanie do przyjścia na świat. Ten niezwykły podarunek, o którym chcę pisać, stanowi także przepustkę umożliwiającą nam korzystanie z tego, co ofiaruje los. Jest kluczem otwierającym multum alternatyw.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »