Zmiany - od czego zacząć?

kwietnia 19, 2018

Zmiany - od czego zacząć?

W życiu każdego z nas przychodzi moment, gdy zmiany wydają się czymś niezbędnym, co może pomóc spojrzeć na świat z innej perspektywy, uniknąć stagnacji i popadnięcia w monotonię. I nie mam tu na myśli bynajmniej drastycznej zmiany fryzury, choć, jak mówi pewne zdanie: ,,Gdy kobieta zmienia fryzurę, to znaczy, że chce zmienić swoje życie’’. A dziś my wszyscy możemy zdecydować się na ostre cięcie.

Dlaczego boisz się zmian? Paraliżuje Cię strach przed porażką? A co, gdyby ktoś powiedział Ci, że to te właśnie porażki sprawiają, że jesteś w stanie zaakceptować cały proces przemian w Twoim życiu? Bo… możesz mi wierzyć lub nie, ale zmiany to naturalna kolej rzeczy, która jest wrodzoną ludzką potrzebą. Przyjdą, czy tego chcesz, czy nie. Wbrew pozorom nawet najwięksi sceptycy, w głębi duszy potrzebują zmian, a stagnacja na dłuższą metę nie sprzyja ani fizycznemu, ani psychicznemu zdrowiu.

Potrzeba zmian uwidacznia się na pewnym etapie życia. U niektórych wcześniej, u innych nieco później. Zawsze jednak się pojawia - wewnętrzny bodziec, który podpowiada, że to jest ten dzień. Nieważne, czy chodzi o przeprowadzkę, pierwszy dzień w nowej pracy czy zawarcie znajomości. Zmiana jest tym czymś, faktem, że coś uległo przeobrażeniu, zostało zastąpione czymś innym. Zmiana to przełom, do którego trzeba się odpowiednio przygotować.

Co chcę zmienić?

Podstawowe pytanie, jakie powinna sobie zadać każda osoba, która myśli o zmianach. Bez względu na to, czy potrzebujesz zmienić stanowisko pracy, czy nawyki żywieniowe, Twój cel powinien być jasno określony i sprecyzowany. Les Brown powiedział kiedyś ,,Nie znając ani kierunku, ani celu podróży, nie dostaniesz biletu’’.

Jeśli nadal wahasz się nad tym, czy ta zmiana jest warta zachodu (musisz być w pełni świadomy, że może się to okazać falstartem oraz przygotowany zarówno na sukces, jaki porażkę), pomóc Ci może wypisanie wszystkich ,,za’’ i ,,przeciw’’. Nie muszę mówić, że o ostatecznej decyzji zadecyduje przeważająca liczba, w końcu chyba nikt nie podejmie się zmiany, z której wyniknie więcej szkód niż pożytku.

W jaki sposób chcę dążyć do zmiany?

Zmiana wymaga więcej niż jednego kroku. To wiele małych kroków, czasami trudnych, które powoli przybliżają Cię do tego ostatniego. Przypomnijmy sobie misję Apollo 11. Gdy Neil Armstrong postawił stopę na powierzchni Księżyca, powiedział: „To jest mały krok dla człowieka, ale wielki skok dla ludzkości”. Na pewno każdy pamięta to zdanie. A co z przygotowaniami? Budową statku kosmicznego, zdolnego odbyć podróż w obie strony? Zorganizowaniem symulacji lądowania na nieznanym gruncie i szeregiem innych wytycznych oraz kontroli jakości i bezpieczeństwa? Może to jednak nie był tylko jeden krok? Decyzja o zmianach niesie za sobą pewne ryzyko, na które trzeba być przygotowanym.

Uzbrój się w cierpliwość

Nie skupiaj się wyłącznie na finalnym celu, do którego dążysz, ale na poszczególnych etapach, przybliżających Cię do niego. Zmiany potrzebują czasu. Po zimie, wiosnę rozpoznajemy nie po tym, że dookoła dominuje zieleń. Zauważamy stopniowy wzrost temperatury, ocieplenie powoduje topnienie śniegu, a zza śnieżnej kołdry wyłaniają się pierwsze rośliny. Na drzewach pojawiają się pąki, które później przyozdabiają nagie gałęzie. Cały ten proces nie trwa jedną dobę, ale miesiąc, może dwa, w zależności od sprzyjających mu czynników. Tak samo dzieje się ze zmianami w życiu.

Zachowaj zdrowy rozsądek

Zmiany najłatwiej dokonać, jeśli wiesz, co chcesz zmienić i znasz swoje własne możliwości. Prawdą jest, że możesz więcej niż Ci się wydaje. Często jednak zdanie to bywa źle interpretowane i zamiast dawać z siebie więcej, stawiasz wszystko na jedną kartę, a cel wynosisz ponad wszystko inne, nawet jeśli może on zniszczyć Twoje zdrowie, zrujnować reputację, zburzyć ład w Twoim życiu. Wytycz sobie granice. Chcesz zmienić pracę? Zmień ją, ale nie kosztem swoich bliskich. A może marzy Ci się awans? Walcz o niego, ale nie kosztem nieprzespanych nocy. Do zmian, jak do wszystkiego, trzeba podchodzić ze zdrowym rozsądkiem.

Nie bój się porażek

Nie od razu Rzym zbudowano. Jest dużo prawdy w tym stwierdzeniu. Nikt przecież nie każe Ci być silnym czy powstrzymywać łzy. Tak samo jeśli chodzi o stalowe nerwy i zachowywanie zimnej krwi. Każdy sukces wymaga wcześniejszych porażek, ale dzięki temu osiągnięcie go smakuje jeszcze lepiej (udowodnione i potwierdzone przeze mnie). Usłyszałam kiedyś ważne zdanie: Cofaj się, ale tylko po to, by brać rozbieg. W ostatecznym rozrachunku można stwierdzić, że radość z osiągniętego sukcesu, który przyszedł łatwo, nie równa się z sukcesem, osiągniętym ciężką pracą, momentami zawahania czy upadkami.

Najlepszy moment na zmianę? Od jutra? Od nowego miesiąca? Roku? Nie… najlepszy moment jest właśnie tu i teraz. Zacznij w miejscu, w którym właśnie się znajdujesz, wykorzystaj to, co masz i krocz z bagażem doświadczeń, który dźwigasz.

Czytaj więcej »

Razem, ale osobno

września 11, 2016

Razem, ale osobno

Do tej pory uważałam, że moje życie osobiste nie powinno stanowić przedmiotu dyskusji, a to, co się dzieje u mnie, traktowałam jako swego rodzaju tabu. Nie ma jednak nic bardziej wartościowego i wiarygodnego, jak pisanie na podstawie przeżytych doświadczeń i empirii. Przyznaję się więc – jestem w związku na odległość. Intrygujące a zarazem niełatwe, ale chcę wam to trochę przybliżyć z własnego punktu widzenia.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »

W rodzinie nic nie zginie

kwietnia 21, 2015

W rodzinie nic nie zginie

Dawno, dawno temu, żyła sobie szczęśliwa rodzina. Panowała w niej harmonia, spokój i miła atmosfera, a poszczególni jej członkowie wzajemnie się szanowali i bardzo kochali. Idealny scenariusz dalece odbiegający od realiów ówczesnej familii? Jak obecnie prezentują się relacje między rodzicami a ich dziećmi oraz w jaki sposób członkowie rodziny oddziałują wzajemnie na siebie? Czy możemy mówić o zaspokajaniu podstawowych potrzeb, jak bezpieczeństwo, miłość i prawidłowy rozwój?

Rodzina to najstarsza forma życia społecznego, która ukształtowała się w chwili, kiedy zaczęły tworzyć się pierwsze prymitywne plemiona. Jednakże wtedy nie miała ona podłoża prawnego, zaś sama w sobie stanowiła niewielką wspólnotę przypadkowych osób połączonych ze sobą na przykład poprzez odgórny interes, jakim była walka o przetrwanie i ziemię. Pojęcie to z biegiem lat ewoluowało. Obecnie definiuje się ją jako grupę, której członkowie połączeni są więzami małżeńskimi i rodzicielskimi, a jej zadaniem jest zapewnienie odpowiednich warunków do zaspokajania zarówno duchowych, jak i materialnych potrzeb.

Rodzina to pojęcie, z którym spotykamy się każdego dnia, o różnej jego porze i nie tylko w naszych mieszkaniach, gdzie sami jesteśmy jej członkami, ale także poza murami domowego ogniska. Rodzina stanowi niezwykle ważny element egzystencji. Od niej bowiem rozpoczyna się nasza przygoda z życiem, w niej dojrzewamy i nabywamy rozmaite cechy, które w dużej mierze oparte są na doświadczeniach i obserwacjach. O jej niebagatelnym znaczeniu i istotnej roli wspominają magazyny i czasopisma, telewizja, a także różnorakie portale internetowe. Już sam fakt mówienia o niej w licznych środkach masowego przekazu powinien utwierdzać nas w przekonaniu o jej ważności i uświadomić, że (czy tego chcemy, czy też nie) każdy z nas przynależy do jakiejś rodziny, z którą łączą go trwałe stosunki i więzy krwi.

Egzystencja to seria zależności i powiązań, które wzajemnie na siebie oddziałują. Można je porównać do układanki, w której każdy element pełni ważną rolę, a bez niego harmonia i ład zostają zakłócone. Podobnie dzieje się wewnątrz familii. Jeżeli opiekunowie nie potrafią sumiennie i w sposób rzetelny wypełniać swoich rodzicielskich obowiązków,  nie będą w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb swojego potomstwa, co z kolei zaskutkuje niskim poziomem szczęścia u ich dzieci. Zauważmy więc, że jest to typowy ciąg przyczynowo-skutkowy: mamy tu do czynienia z pewną sytuacją oraz jej następstwem.

Szczęście wiąże się z poczuciem wewnętrznego zadowolenia, satysfakcji, sprostania trudnościom, spełnienia w określonej roli. Fundamentem budującym każdą rodzinę jest miłość partnerska między mężem a żoną. Owocem tego uczucia jest wydanie na świat potomstwa, czyli zaspokojenie emocjonalno-rodzicielskich potrzeb współmałżonków, z drugiej zaś strony dotyczy to ukontentowania w sferze seksualnej. W momencie dorastania i dojrzewania potomków niezwykle ważne jest zapewnienie im bezpieczeństwa, opieki, której potrzebują, optymalnych warunków rozwoju, edukacji, a także dawanie możliwości odkrywania swoich zainteresowań i poszerzania horyzontów. Jeżeli powyższe kryteria zostaną spełnione i zrealizowane w sposób powszechnie akceptowany przez społeczeństwo, możemy mówić o szczęśliwej rodzinie.

Szczęśliwe małżeństwo będzie wychowywać swoje potomstwo w atmosferze sprzyjającej pogłębianiu rodzinnych więzi i stosunków między poszczególnymi członkami familii. Może mieć ono swoje odzwierciedlenie we wspólnym spędzaniu czasu podczas posiłków, gier, zabaw, a także w rozwiązywaniu problemów. Przekazywaniu życiowych wartości sprzyja proces socjalizacji, który dotyczy przyswajania przez młodych wiedzy wyciągniętej z obserwowania i naśladowania wzorców postaw i zachowań rodziców, bohaterów książkowych, postaci z kreskówek. Nie da się jednak ukryć, że to opiekunowie mają największy wpływ na  to, co dzieje się w umysłach ich potomków, jakie wartości stawiają na najwyższej pozycji. Mimo to, że nie są w stanie całkowicie kontrolować tychże myśli, to mogą jednak sprawić, żeby były one poukładane, przyzwoite, zgodne z etyką i moralnością.

Dzieci nie wymagają od swoich rodziców wiele. Chcą jedynie czuć się obecni i ważni w ich życiu, a co za tym idzie, odczuwają potrzebę spędzania z nimi czasu, którego nierzadko brakuje. Wielokrotnie wspomina się o wzmożonej aktywności zawodowej kobiet, odchodzi się bowiem od tradycyjnego modelu gospodyni domowej, co z kolei przekłada się na wynajmowanie opiekunek dla swoich pociech czy zwiększonej ingerencji dziadków w wychowanie młodego pokolenia. Każdy dzień tygodnia ma swój utarty schemat, w którym nie ma miejsca na zabawę, czy chociażby wspólne zasiądnięcie przy stole, zaś weekendy to czas, kiedy odpracowuje się dodatkowe godziny. Rodzice rekompensują swoją niedyspozycyjność poprzez wysokie kieszonkowe, drogie prezenty, a każdy zarzut i niezadowolenie ze strony potomstwa odbierają jako niewdzięczność lub odpierają słowami: ,,Przecież trzeba was wyżywić, ubrać, opłacić edukację’’. Nie zdają sobie jednak sprawy, że problem braku czasu jest chyba jednym z największych, unieszczęśliwiających dzieci. 

Czy może być coś gorszego w posiadaniu rodziców niż brak ich zaangażowania w wychowanie? Pieniądze nie są w stanie zastąpić prawdziwego rodzicielstwa, miłości, ciepła i poczucia bezpieczeństwa, a jedynie wykreować w młodych przeświadczenie, że wszystko można za nie kupić oraz że stanowią źródło nieskończonych dóbr. Pieniądze nie przytulą, nie zaśpiewają kołysanki przed snem, nie przeczytają książki, za to usidlą i zniewolą. Mimo tej smutnej prawdy, nadal pełnią rolę fundamentu, na którym tworzy się relacje, buduje wzajemne stosunki. Nie twierdzę jednak, że można żyć godnie bez pieniędzy. Zaspokajają one nasze podstawowe potrzeby, abyśmy mogli poprawnie funkcjonować w społeczeństwie.

Umiejętność rozumowego podejścia do życia kwalifikuje nas jako homo-sapiens i tym samym odróżnia od zwierząt. Jako istoty człowiecze mamy prawo do błędów- to naturalnie ludzka cecha. Z wiekiem uczymy się ich nie popełniać, a doświadczenie pozwala nam eliminować własne wady oraz kształtować poglądy i wartości. Z własnych potknięć wyciągamy naukę, wnioski. Życie to ciągłe przyswajanie teorii, która przeplata się z praktyką. Naśladujemy pewne wzorce, do których staramy się upodobnić. Z reguły są to gwiazdy estrady, superbohaterowie lub starsze pokolenia. Jako rodzice chcemy, aby nasze dzieci były szczęśliwe w sposób, w jaki sami tego od nich oczekujemy. Sądzimy, że wiemy lepiej, co jest dla nich dobre. Z góry zakładamy, że będzie on/a szczęśliwy/a jako wysokiej rangi urzędnik, lekarz, prawnik, adwokat, podczas gdy marzeniem syna/córki jest bycie kucharzem, strażakiem, czy policjantem. Opisane przeze mnie zjawisko jest dość powszechne w rodzinach, w których opiekunowie wymagają od swoich podopiecznych, by ci spełniali ich marzenia, pragnienia, ambicje których oni sami nie mogli zrealizować w młodości z powodu trudnych sytuacji życiowych. Nie zastanawiają się jednak, że takim sposobem nie tylko zachowują się egoistycznie, ale także krzywdzą swoje dziecko.

O byciu szczęśliwą rodziną można by mówić bez końca. Na stan ten składa się mnóstwo czynników. Ja jednak przedstawiłam te najbardziej istotne według mnie, a mianowicie umiejętność rozumienia i zaspokajania potrzeb dziecka, budowanie wzajemnych relacji, wspólne spędzanie czasu oraz zdolność komunikowania się ze sobą. Oczywistym jest, że każdy z opisanych przeze mnie aspektów ciągnie za sobą kolejne elementy pewnej kompozycji. Dzięki temu całość tworzy ustalony schemat, stricte zwartą konstrukcję, która przetrwa wzloty i upadki pod warunkiem, że została zbudowana na twardym gruncie. Fundamentem zaś tej ,,budowli’’ jest umiejętność słuchania, empatii, obdarzanie się sympatią oraz okazywanie sobie uczuć w postaci miłych gestów, słów...

Czytaj więcej »

Życie, czym jesteś?

czerwca 01, 2014

Życie, czym jesteś?

Każdy z nas pisze historię swojego życia. Na jej kartach umieszczone zostają ważne daty, miłe i te mniej przyjemne wspomnienia, które odegrały znaczącą rolę, nazwiska osób bliskich naszemu sercu… Dar egzystencji otrzymaliśmy, nie z dniem narodzin, ale już kilka miesięcy wcześniej, to jest z momentem poczęcia się w matczynym łonie. Już wtedy miały miejsce istotne procesy w rozwoju, metamorfozy oraz przygotowanie do przyjścia na świat. Ten niezwykły podarunek, o którym chcę pisać, stanowi także przepustkę umożliwiającą nam korzystanie z tego, co ofiaruje los. Jest kluczem otwierającym multum alternatyw.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »