Zmiany - od czego zacząć?

kwietnia 19, 2018

Zmiany - od czego zacząć?

W życiu każdego z nas przychodzi moment, gdy zmiany wydają się czymś niezbędnym, co może pomóc spojrzeć na świat z innej perspektywy, uniknąć stagnacji i popadnięcia w monotonię. I nie mam tu na myśli bynajmniej drastycznej zmiany fryzury, choć, jak mówi pewne zdanie: ,,Gdy kobieta zmienia fryzurę, to znaczy, że chce zmienić swoje życie’’. A dziś my wszyscy możemy zdecydować się na ostre cięcie.

Dlaczego boisz się zmian? Paraliżuje Cię strach przed porażką? A co, gdyby ktoś powiedział Ci, że to te właśnie porażki sprawiają, że jesteś w stanie zaakceptować cały proces przemian w Twoim życiu? Bo… możesz mi wierzyć lub nie, ale zmiany to naturalna kolej rzeczy, która jest wrodzoną ludzką potrzebą. Przyjdą, czy tego chcesz, czy nie. Wbrew pozorom nawet najwięksi sceptycy, w głębi duszy potrzebują zmian, a stagnacja na dłuższą metę nie sprzyja ani fizycznemu, ani psychicznemu zdrowiu.

Potrzeba zmian uwidacznia się na pewnym etapie życia. U niektórych wcześniej, u innych nieco później. Zawsze jednak się pojawia - wewnętrzny bodziec, który podpowiada, że to jest ten dzień. Nieważne, czy chodzi o przeprowadzkę, pierwszy dzień w nowej pracy czy zawarcie znajomości. Zmiana jest tym czymś, faktem, że coś uległo przeobrażeniu, zostało zastąpione czymś innym. Zmiana to przełom, do którego trzeba się odpowiednio przygotować.

Co chcę zmienić?

Podstawowe pytanie, jakie powinna sobie zadać każda osoba, która myśli o zmianach. Bez względu na to, czy potrzebujesz zmienić stanowisko pracy, czy nawyki żywieniowe, Twój cel powinien być jasno określony i sprecyzowany. Les Brown powiedział kiedyś ,,Nie znając ani kierunku, ani celu podróży, nie dostaniesz biletu’’.

Jeśli nadal wahasz się nad tym, czy ta zmiana jest warta zachodu (musisz być w pełni świadomy, że może się to okazać falstartem oraz przygotowany zarówno na sukces, jaki porażkę), pomóc Ci może wypisanie wszystkich ,,za’’ i ,,przeciw’’. Nie muszę mówić, że o ostatecznej decyzji zadecyduje przeważająca liczba, w końcu chyba nikt nie podejmie się zmiany, z której wyniknie więcej szkód niż pożytku.

W jaki sposób chcę dążyć do zmiany?

Zmiana wymaga więcej niż jednego kroku. To wiele małych kroków, czasami trudnych, które powoli przybliżają Cię do tego ostatniego. Przypomnijmy sobie misję Apollo 11. Gdy Neil Armstrong postawił stopę na powierzchni Księżyca, powiedział: „To jest mały krok dla człowieka, ale wielki skok dla ludzkości”. Na pewno każdy pamięta to zdanie. A co z przygotowaniami? Budową statku kosmicznego, zdolnego odbyć podróż w obie strony? Zorganizowaniem symulacji lądowania na nieznanym gruncie i szeregiem innych wytycznych oraz kontroli jakości i bezpieczeństwa? Może to jednak nie był tylko jeden krok? Decyzja o zmianach niesie za sobą pewne ryzyko, na które trzeba być przygotowanym.

Uzbrój się w cierpliwość

Nie skupiaj się wyłącznie na finalnym celu, do którego dążysz, ale na poszczególnych etapach, przybliżających Cię do niego. Zmiany potrzebują czasu. Po zimie, wiosnę rozpoznajemy nie po tym, że dookoła dominuje zieleń. Zauważamy stopniowy wzrost temperatury, ocieplenie powoduje topnienie śniegu, a zza śnieżnej kołdry wyłaniają się pierwsze rośliny. Na drzewach pojawiają się pąki, które później przyozdabiają nagie gałęzie. Cały ten proces nie trwa jedną dobę, ale miesiąc, może dwa, w zależności od sprzyjających mu czynników. Tak samo dzieje się ze zmianami w życiu.

Zachowaj zdrowy rozsądek

Zmiany najłatwiej dokonać, jeśli wiesz, co chcesz zmienić i znasz swoje własne możliwości. Prawdą jest, że możesz więcej niż Ci się wydaje. Często jednak zdanie to bywa źle interpretowane i zamiast dawać z siebie więcej, stawiasz wszystko na jedną kartę, a cel wynosisz ponad wszystko inne, nawet jeśli może on zniszczyć Twoje zdrowie, zrujnować reputację, zburzyć ład w Twoim życiu. Wytycz sobie granice. Chcesz zmienić pracę? Zmień ją, ale nie kosztem swoich bliskich. A może marzy Ci się awans? Walcz o niego, ale nie kosztem nieprzespanych nocy. Do zmian, jak do wszystkiego, trzeba podchodzić ze zdrowym rozsądkiem.

Nie bój się porażek

Nie od razu Rzym zbudowano. Jest dużo prawdy w tym stwierdzeniu. Nikt przecież nie każe Ci być silnym czy powstrzymywać łzy. Tak samo jeśli chodzi o stalowe nerwy i zachowywanie zimnej krwi. Każdy sukces wymaga wcześniejszych porażek, ale dzięki temu osiągnięcie go smakuje jeszcze lepiej (udowodnione i potwierdzone przeze mnie). Usłyszałam kiedyś ważne zdanie: Cofaj się, ale tylko po to, by brać rozbieg. W ostatecznym rozrachunku można stwierdzić, że radość z osiągniętego sukcesu, który przyszedł łatwo, nie równa się z sukcesem, osiągniętym ciężką pracą, momentami zawahania czy upadkami.

Najlepszy moment na zmianę? Od jutra? Od nowego miesiąca? Roku? Nie… najlepszy moment jest właśnie tu i teraz. Zacznij w miejscu, w którym właśnie się znajdujesz, wykorzystaj to, co masz i krocz z bagażem doświadczeń, który dźwigasz.

Czytaj więcej »

Odpowiedzialność za szczęście

grudnia 13, 2017

Odpowiedzialność za szczęście

O tym, że każdy z nas jest kowalem własnego losu słyszałeś nie raz a w wielu różnych okolicznościach i sytuacjach, kiedy np. stawałeś przed trudnym wyzwaniem lub skomplikowanym dylematem, zetknąłeś się z tym w praktyce. Nieustannie przypominasz sobie i uświadamiasz, że wyłącznie Ty jesteś odpowiedzialny za swoje życie oraz że tylko od Ciebie zależy, jak będzie ono wyglądać. I o ile nie sprzeczamy się co do prawdziwości powyższego stwierdzenia, o tyle moglibyśmy długo dyskutować o tym, jak się ono przekłada na naszą codzienność.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »

Pokochaj siebie

listopada 18, 2017

Pokochaj siebie

To, co powiem może okazać się zgoła oczywiste i absurdalne. Z doświadczenia jednak wiem, że to, co brzmi banalnie, przychodzi nam z największym trudem. Sama zmagałam się z tym przez wiele lat. Teraz uczę się tego na nowo. O czym mówię? O miłości do samego siebie, która jest najczystszą i najprawdziwszą miłością. Nie należy jej mylić z narcyzmem, gdyż miłość, o której tu piszę, otwiera drzwi do dalszych zmian.

Odkąd pamiętam, moje życie było nieustannym porównywaniem siebie: do wysokiej i szczupłej modelki, popularnej aktorki, utalentowanej piosenkarki. Liczyłam, że kiedyś poznam kogoś, kto pokocha mnie w całej okazałości, a wtedy ja zaakceptuję siebie. O tym, że moje podejście było oderwane od racjonalności, nie muszę chyba mówić. Weszłam w relację, która polegała na nieustannym domaganiu się uznania, pochwał i szacunku od drugiej osoby. Uważając, że nie jestem wystarczająco ,,dobra”, stawałam na głowie i dawałam z siebie więcej niż byłam w stanie, by być jeszcze lepsza, zasługiwać na miłość i czuć się wartościowa.

Musiało minąć wiele lat, musiałam otrzeć się o zaburzenia odżywiania i depresję, musiałam spotkać na swojej drodze różne osoby, by znaleźć się tu, gdzie jestem teraz: w kulminacyjnym punkcie swojego życia, w którym zaczynam rozumieć pewne zależności, zjawiska i schematy. A co więcej – zadając sobie podstawowe pytanie: dlaczego wymagałam od kogoś, by mnie pokochał, sama siebie nie obdarzając tym uczuciem? Zapamiętaj prostą zasadę: otoczenie będzie miało do ciebie taki stosunek, jaki ty masz względem siebie.

Jesteś po prostu sobą.

Nigdy nie było nikogo takiego jak ty

i nikt nigdy taki nie będzie.

A i ty nie potrzebujesz

być jak ktoś inny.

Zewsząd słyszysz, że jesteś wyjątkowy i powinieneś zaakceptować siebie takiego, jakim jesteś. W telewizji, gazetach i internecie hasła te zwykle rozpowszechniane są przez osoby, które dobrze prezentują się w blaskach reflektorów i obiektywach kamer. Skąd wiesz, że nie kłamią? 

Jeśli kobieta z widocznym liftingiem twarzy mówi Ci, że musisz pokochać siebie, to chyba coś tu nie gra. Finalnie działania te przynoszą efekt odwrotny do zamierzonego. Zaczynasz wierzyć w swoją przeciętność, zamykasz się w domu i stajesz się częścią szarego społeczeństwa, czekającego na cud. Znasz to?

Nie ma ludzi w pełni zadowolonych ze swojego wyglądu. Dziewczyna w lokach będzie marzyła o prostych włosach i odwrotnie. Ktoś wysoki chciałby być ciut niższy, a ktoś chudszy - odrobinę przytyć. Tak bardzo skupiasz się na szukaniu, tego, co mógłbyś w sobie ulepszyć, że Twoje życie zmienia się w zazdrość i niezdrową rywalizację. Sztuka kochania siebie to nic innego jak uświadomienie sobie, że masz wady i słabości oraz zaakceptowanie tego faktu. Nie zmieniaj się dla innych. Nie dopasowuj się do reszty, bo właśnie wtedy zatracasz swoją niepowtarzalność i unikatowość.

Bóg stwarza oryginały 

nie zaś – kopie.

Zamiast spoglądać w lustro i narzekać na własne - często wrodzone - ograniczenia, skup się na rozwijaniu swojego charakteru i tego, w czym jesteś dobry. Ja nie lubię swojego nosa. Jest dla mnie za duży. Ten nos jednak nie przeszkadza mi w byciu życzliwym i pomocnym człowiekiem. Ludzie zapamiętają cię za to, jaki jesteś wobec nich i świata, a nie za to, jak wyglądasz. Pamiętaj, że z pięknym charakterem ci do twarzy. 

Zdrowa i szczera miłość do samego siebie, o której mowa w tym wpisie, to pierwszy krok do tego, by nauczyć się prawdziwie kochać innych ludzi. Bez zazdrości i obłudy. Jeśli opanujesz sztukę kochania samego siebie, będziesz potrafił emanować nią i przelewać to uczucie na otoczenie. Wtedy dopiero dostrzeżesz, jak pod jej wpływem zmienia się twoje życie oraz wprowadzisz ład i harmonię do swojego umysłu.   

cytaty: Osho, Emocje. Wolni od złości, zazdrości i strachu

Czytaj więcej »