Odpowiedzialność za szczęście

grudnia 13, 2017

Odpowiedzialność za szczęście

O tym, że każdy z nas jest kowalem własnego losu słyszałeś nie raz a w wielu różnych okolicznościach i sytuacjach, kiedy np. stawałeś przed trudnym wyzwaniem lub skomplikowanym dylematem, zetknąłeś się z tym w praktyce. Nieustannie przypominasz sobie i uświadamiasz, że wyłącznie Ty jesteś odpowiedzialny za swoje życie oraz że tylko od Ciebie zależy, jak będzie ono wyglądać. I o ile nie sprzeczamy się co do prawdziwości powyższego stwierdzenia, o tyle moglibyśmy długo dyskutować o tym, jak się ono przekłada na naszą codzienność.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »

Razem, ale osobno

września 11, 2016

Razem, ale osobno

Do tej pory uważałam, że moje życie osobiste nie powinno stanowić przedmiotu dyskusji, a to, co się dzieje u mnie, traktowałam jako swego rodzaju tabu. Nie ma jednak nic bardziej wartościowego i wiarygodnego, jak pisanie na podstawie przeżytych doświadczeń i empirii. Przyznaję się więc – jestem w związku na odległość. Intrygujące a zarazem niełatwe, ale chcę wam to trochę przybliżyć z własnego punktu widzenia.

Czytaj więcej »

Czytaj więcej »

Co z tym carpe diem?

czerwca 27, 2016

Co z tym carpe diem?

Chwytaj dzień, bo przecież nikt się nie dowie, jaką nam przyszłość zgotują bogowie… - pisze Horacy w jednej ze swoich pieśni. Sentencja wybitnego poety, znana powszechnie jako carpe diem, rzuciła mi się w oczy podczas spaceru, wypisana na murze w całości pokrytym graffiti, kolorowymi obrazkami i wyznaniami miłości. Ja natomiast chwytam się każdej możliwej pracy.

Motywy carpe diem, tak jak ora et labora, czy memento mori mają przewodzić naszemu codziennemu życiu. Chwytaj dzień, ale też módl się i pracuj, pamiętając przy tym o śmierci? Nijak to do siebie pasuje. Prawda jest taka, że wszyscy kiedyś umrzemy. You only live once. Życie jest tylko jedno. Gdy je stracimy, nie będzie już czego żałować, ani nad czym rozmyślać. Człowieku, odpowiedz sobie: żyjesz, czy tylko oddychasz? Zamiast po raz kolejny zastanawiać się, co moglibyśmy zrobić lepiej, jaką inną decyzję podjąć, po prostu najzwyczajniej doceńmy to, co mamy, bo to przeminie, tak jak wszystko na tym materialnym świecie.

Nie dostanę Nobla za odkrycie faktu o przemijalności chwili. Zdaję sobie jednak sprawę, jak niewiele jest takich osób, które naprawdę umieją nią żyć i w zupełności je rozumiem. Sama jestem jedną z nich. Byłabym więc hipokrytką, gdybym zaczęła namawiać do czerpania z życia pełnymi garściami. Zamiast więc moralizować, spróbuję znaleźć usprawiedliwienie dla siebie i pozostałych ogarniętych tą współczesną ,,przypadłością’’.

Spójrzmy prawdzie w oczy: jesteśmy tak zapracowani i skoncentrowani na zabieganiu o dobra materialne, że w zupełności zapominamy o tym, żeby żyć. Nie ma w tym nic dziwnego. Sen z powiek spędzają nam troski dnia codziennego. Za coś trzeba przeżyć, z czegoś opłacić mieszkanie, ubrać się, zatankować samochód. O ile bycie kowalem własnego losu nie jest trudnym wyzwaniem, o tyle utrzymanie kilkuosobowej rodziny to już wyższa szkoła jazdy. A gdzie w tym wszystkim przysłowiowe pięć minut dla samego siebie? Otóż nie ma go. Tak po prostu? Właśnie, tak po prostu. To tylko jedna ze śpiewek jak mantra powtarzanych przez marki reklamujące kosmetyki, które rzekomo sprawiają, że każda z nas czuje się wyjątkowa i zadbana.

Zatrzymajmy się na chwilę i spytajmy samych siebie, ile razy pomiędzy palcami przeciekła nam okazja, by wsiąść do pociągu byle jakiego i nie dbać o bagaż, ani o bilet? Niepozorny cytat wypisany na kawałku ceglanej ściany uświadomił mi, jak wiele razy powiedziałam ,,nie’’. Nie dla jedzenia lodów zimą. Nie dla kąpieli w jeziorze po północy. Nie dla spacerów w deszczu. Nie dla skakania w kałużach. Nie dla życia. Czy żałuję? Nie. Nie potrzeba mi lodów zimą, zmoczonych butów, wariackich i nieprzemyślanych decyzji. Moje życie – mój plan. Żadne motywatory nie są w stanie zmienić wypracowanego przeze mnie w ciągu lat ładu.

Czy jestem szczęśliwa? Chyba nigdy nie miałam czasu, żeby się nad tym dobrze zastanowić. Co mi sprawia prawdziwą radość? Z punktu widzenia pracoholika, jakim jestem, tylko natłok obowiązków czyni mój dzień pełnym, a każda sekunda spędzona na nicnierobieniu to czas zmarnowany.  Bezproduktywność jest dla słabeuszy, ja zaś staram się dać z siebie wszystko, a czasami nawet więcej. To właśnie sprawia mi prawdziwą radość. Praca, praca i jeszcze raz praca.

Czytaj więcej »

Wszyscy pasujemy

listopada 07, 2015

Wszyscy pasujemy

Nie(na)widzę cię. Zwrot oznaczający nic innego, jak uczucie niechęci wobec kogoś lub czegoś, któremu towarzyszy pragnienie, by obiektowi awersji przytrafiło się coś złego. ,,Nie widzę cię w swoim życiu’’, rozumiane także jako ,,nijak tutaj pasujesz’’. Tym sposobem wyrażamy swoją wrogość, pogardę i nieprzychylność dla inności.

Legenda głosi, że na świecie żyła kiedyś osoba, która nie nienawidziła. O ile jednak w legendzie odnajdujemy ziarno prawdy, o tyle dzień bez wyrażania niezadowolenia, dezaprobaty, czy wrogości jest wyłącznie fikcją literacką. Jeżeli więc jesteś sympatykiem gatunku fantasy, ta lektura z pewnością przypadnie Ci do gustu. A może nawet zatrzymasz się nad nią i stwierdzisz: ,,Warto byłoby żyć w świecie pozbawionym zła’’.

Nastawieni na konsumpcję, rozrywkę i czerpanie przyjemności w każdym tego słowa znaczeniu, prowadzimy pasożytniczy tryb życia. Czekamy na czyjeś słabości i potknięcia, by wykorzystać je dla własnego interesu. Ponoć cel uświęca środki. A my nie przebieramy w środkach, nawet jeśli miałyby się nimi okazać inne osoby. Dążenie po trupach dla zyskania wymiernych korzyści jest tutaj jak najbardziej trafnym określeniem. Ale co by się stało, gdyby człowiek jednak był człowiekiem, wilki zostały tam, gdzie ich miejsce, a gazety pisały zgodnie z przeznaczeniem, dla którego zostały stworzone?

Pobawmy się w dzień bez nienawiści. Z głębokiego snu wyrywa cię irytujący dźwięk budzika. Ale zaraz… słowo ,,irytujący’’ należy skreślić. Spróbujmy więc jeszcze raz. Z głębokiego snu wyrywa cię dźwięk budzika. Wyłączasz go po omacku, błądząc ręką po nocnym stoliku szukasz telefonu. To od niego zaczyna się twój dzień. Spoglądasz na zegarek. Szósta rano. Idealna pora, by zwlec się z łóżka. Poniedziałek. Za oknem ciemne chmury zwiastujące ulewę. Deszczowa pogoda to ostatnie czego sobie życzysz, ale uśmiechasz się. Przecież mogło być gorzej, prawda? Nie przeszkadza ci fakt, że spodnie w kant nie leżą tak jak trzeba, a mankiety koszuli są niedoprasowane. Nie narzekasz, że kawa za zimna, a czerwona szminka znowu zostawia ślad na zębach. W końcu to Chanel Rouge Coco, czego się więc spodziewałaś? Chwytasz parasol i w biegu opuszczasz mieszkanie, potykając się o szpilki, które zdjęłaś w pośpiechu poprzedniego wieczoru.

Twój autobus spóźnia się. Mija kwadrans, a kierowca w dalszym ciągu nie pojawił się na przystanku. Zapewne przypadek losowy. Każdemu może się zdarzyć. To nie powód, by rzucać wiązankę ,,pięknej’’ polszczyzny. Z lekkim poślizgiem w końcu trafiasz do biura, gdzie na wejściu spotykasz wzrok przełożonego. Myślisz sobie: ,,Mam przechlapane’’. Ten jednak uśmiecha się szeroko i pogodnym głosem życzy Ci miłego dnia. Z dozą niepewności dziękujesz i podążasz w kierunku swojego stanowiska. Miła atmosfera podczas lunchu oraz uprzejme gesty i słowa współpracowników sprawiają, że czujesz nadciągającą burzę.

Włączasz radio z przekonaniem, że to, co w nim usłyszysz zaburzy dotychczasową harmonię. Sojusz Ukrainy i Rosji? Koniec wojny religijnej w krajach arabskich? Zmieniasz stacje w poszukiwaniu… właściwie czego szukasz? Nienawiści? Przemocy? Spytaj siebie, czy to właśnie nadaje sens rzeczywistości? Przestań i wyłącz odbiornik… Widzisz, jakie to proste?

Czytaj więcej »

Ewentualnie i tak

lutego 14, 2015

Ewentualnie i tak

"Wśród morza ewentualności: tego, co potrzebne, mniej potrzebne i zbyteczne, tego, co przyjemne, a pożyteczne, tego, co szkodliwe, bardziej szkodliwe, a smakowite, tego, co opłacalne, bardziej opłacalne, a krzywdzące drugiego człowieka, tego, co prawdziwe, mniej prawdziwe, kłamliwe, ale dające korzyści. Nie zgubić się w tym gąszczu ani nie rozstrzygać fałszywie. Nie zgubić się ani na chwilę, ani na miesiąc, ani na całe życie. Umieć wrócić, gdy się pobłądzi. Umieć odkryć błąd, przyznać się do tego, że się było nieuczciwym, brutalnym, egoistycznym, że się skrzywdziło drugiego człowieka. Potrzeba drugiego człowieka , który pomoże, ostrzeże, upomni w imię dobra, życzliwości. Potrzeba drugiego człowieka, który uratuje od rozpaczy. Potrzeba człowieka wiernego, który nie zdradzi nie odejdzie, nie opuści, nie zdarzy się czas próby, niepowodzeń, klęsk, katastrof życiowych, gdy wszyscy się odsuną, potępią, zapomną, który pocieszy, podeprze, poda rękę, pozwoli uwierzyć siebie, przyniesie nadzieję i radość. Bo miłość to bycie do dyspozycji, to gotowość do tego, by usłużyć, pomóc, przydać się, zaopiekować się. To chęć, by być potrzebnym. Czas jest zawsze tym egzaminatorem, przed którym nie ostanie się żadna złuda, zaślepienie". 

Mieczysław Maliński

Wszystkim moim Czytelnikom życzę miłego świętowania z ukochaną osobą
kolejnej rocznicy powstania Armii Krajowej (14 luty 1942r.)

Czytaj więcej »

Zatrzymajmy czas

stycznia 25, 2015

Zatrzymajmy czas

Czy w swoim zabieganym i szybkim życiu, zatrzymaliście się kiedyś na moment, by wziąć głęboki oddech? Nie, nie mówię o tym rodzaju oddechu, który łapiemy z potrzeby uzupełnienia tlenu w płucach a pozbycia się z nich dwutlenku węgla. Biolog ze mnie żaden, jednak oczywistym jest dla mnie fakt, że oddychamy przez cały czas. Ale nikt z nas przecież nie spaceruje po deptaku, powtarzając sobie w myślach: wdech, wydech. Chyba, że mijane przeze mnie na chodniku osoby ze słuchawkami w uszach tylko pozorują słuchanie muzyki.  

W moim wydaniu oddychanie to metafora. Z jednej strony oddychamy, by żyć. Nie muszę się nad tym zatrzymywać, ani poddawać tego w wątpliwość. Tak zostaliśmy skonstruowani, a wchodzenie w dyskusję z Matką Naturą wydaje się być zbędne. Chociaż z chęcią wynegocjowałabym możliwość wytrzymania pod wodą dłużej niż pół minuty. No, ale nie o moich syrenich upodobaniach zamierzam dziś mówić. Wracając do tematu. Oddychamy, by żyć. Oddychanie; proces życiowy, bla, bla, bla… Tak, tą kwestię mamy załatwioną. A co z ,,żyjemy, by oddychać’’? Na tym chciałabym się dziś skoncentrować.

W swoim zabieganym życiu… chwilka, czy nie tak zaczynałam pierwszy akapit? No tak, powtarzam się. Moja naturalna cecha. Egzystencja idzie w parze z Czasem. Pomyślmy sobie, że Czas jest Mężem, a Egzystencja Żoną. Żona zawsze podporządkowuje się Mężowi? Czas ucieka niesłychanie szybko. Egzystencja chciałaby być wieczna. Jednak funkcjonując razem, Egzystencja stała się zależna od Czasu. Nic więc dziwnego, że jako ich kontrpartnerzy staramy się im przeciwstawić. Ścigamy się z Czasem. Medycyna zaś próbuje zwyciężyć z Egzystencją.

Żyjemy, by oddychać? Może innym razem. W naszej życiowej wędrówce, a raczej maratonie, nieustannie gonimy za tym, co powszechnie nazywa się dobrami materialnymi. Mają nam one zapewnić dostatni byt. Satysfakcja gwarantowana – brzmi jak slogan kiepskiej reklamy marketingowej – albo zwrot Czasu i Egzystencji? Bzdura. Nikt nie przywróci nam lat, które przeznaczyliśmy na rozwijanie Kariery, poświęcając nasze Zdrowie. 

Nie cofniemy się do chwil, kiedy nie musieliśmy zastanawiać się, czy starczy Pieniędzy do następnej wypłaty, a radość sprawiała nam kontemplacja Przyrody. W dążności do stabilizacji zapominamy, by zatrzymać się na moment. By wziąć głęboki oddech w płuca i rozejrzeć się dookoła. Wbrew wszystkiemu oraz wszystkim postanowiłam powiedzieć ,,stop''. Co z tego, że robię korek i tamuję przepływ szarej masy, zaburzając tym samym harmonię i ład tego [na pozór] uporządkowanego świata? Podjęłam decyzję. Uciekam od zgiełku. I wiecie, nie żałuję. Tlen jest cudowny. Więc Człowieku — zwolnij. 

Czytaj więcej »

Katalog twarzy

stycznia 17, 2015

Katalog twarzy

O tym, jak bardzo mylne jest pierwsze wrażenie zapewne mówić nie muszę. Wie to każdy. No, prawie każdy. A prawie robi wielką różnicę  (spot reklamowy Żywca). Jednak mimo posiadania świadomości o błędności tej oceny i tak kategoryzujemy ludzi pod względem tego, jakie wywrą na nas odczucia. 

Duże znaczenie odgrywają tutaj społecznie uzgodnione stereotypy. I tak na przykład blondynka na zawsze pozostanie ,,blondynką’’, zaś łysy dresiarz – standardowo –niebezpiecznym rozbójnikiem. Nikogo nie obchodzi, że być może owa blond włosa dziewczyna jest finalistką konkursu wiedzy w określonej dziedzinie, a dres – ciągle to powtarzam – stanowi wygodę dnia codziennego. 

Nie oceniaj książki po okładce lub w wersji dla łasuchów – czekoladek po opakowaniu.  Lubimy sobie jednak upraszczać życie maksymalnie, jak tylko to możliwe. Interpretujemy powierzchownie, na pierwszy rzut oka, nie zastanawiając się, że pod przykrywką koloru włosów (lub też ich braku) może kryć się wspaniała osoba o wyjątkowym charakterze i nietuzinkowym usposobieniu. Właśnie dlatego posługujemy się stereotypami. Na tym polega nasz błąd. Usprawiedliwiamy się jednak faktem, że przecież jesteśmy jedynie ludźmi, a ludzie popełniają błędy. Szkoda tylko, że w kółko te same.

Nasza pobieżna ocena na temat konkretnych twarzy z życiowego katalogu często wynika z przeżytych przez nas zdarzeń, czy doświadczeń, jakich nabyliśmy w określonych okolicznościach w zetknięciu z określoną jednostką.Zostaliśmy niegrzecznie potraktowani przez pracownicę banku? Odtąd każda inna osoba pracująca w tej instytucji będzie miała doczepioną wizytówkę nieprzyjemnej urzędniczki. Czy przeciętna babcia musi być zrzędliwą staruszką w moherowym berecie? Czy każdy chłopak noszący rurki ma problemy ze swoją orientacją? Zadaję sobie te pytania, spacerując po mieście w dominującej czerni mojego odzienia. Wbrew pozorom to, że lubię ten kolor wcale nie oznacza, że jestem entuzjastką ciężkiego, metalowego brzmienia. Nie jestem też ateistką ani tym bardziej satanistką.

Fascynują mnie ludzie. Fascynują mnie książki. Dokładnie przyglądam się mijanym przeze mnie na chodniku osobom. Dokładnie przyglądam się zatytułowanym grzbietom książek ułożonych na półkach. Człowiek to pasjonująca historia oprawiona w piękną okładkę. Każda jest inna. Inna w rozumieniu wyjątkowa. Zapowiada odmienną treść. I tylko od nas samych zależy, czy chcemy się zagłębić w jej lekturę.

Czytaj więcej »

Wystawa masek

lipca 06, 2014

Wystawa masek

Z ogromną łatwością przychodzi nam udawanie kogoś, kim tak naprawdę nie jesteśmy. Przywdziewamy rozmaite maski, na różne okazje, wśród różnych ludzi, tak by dopasować się do ich osobistych oczekiwań względem naszej osoby. Chęć robienia wrażenia, wzbudzania szacunku, pokazania siebie od strony, z której chciano by nas widzieć powoduje, że wewnętrznie tracimy własne unikatowe ,,ja’’. Zatracamy świadomość wyjątkowości na rzecz aprobaty tłumu.

Co powoduje, że czasami boimy się pozostać sobą, pokazać swoje prawdziwe oblicze? Człowiek w swojej naturze obawia się samotności, wykluczenia ze społeczeństwa, inności. Ten strach przed odrzuceniem, brakiem akceptacji sprawia, że dla własnego bezpieczeństwa lepiej wtopić się w ocean szarej masy wyrażając takie same poglądy, aniżeli otwarcie i głośno postawić na swoim indywidualnym przekonaniu. Swoje prawdziwe oblicze ujawniamy dopiero, gdy jesteśmy pewni, że nikt nas nie obserwuje, nie będzie oceniał.

Chęć zaimponowania komuś często wymaga od nas robienia rzeczy, które sprzeciwiają się naszej moralności. Chcesz być fajny? Weź bucha. Ponoć człowiek jest wolny w swojej egzystencji, jednak, czy udawanie nie jest tym, co go zniewala? Pozwalamy, by oddziaływała na nas presja otoczenia, pragniemy przynależeć do grupy, być na równi z rówieśnikami, zdobywać uznanie pracodawcy, partnera… Dla zaszczytów, czy pochwał, jesteśmy gotowi podjąć się najrozmaitszych działań, żyć wbrew samemu sobie.

Patrzysz w lustro. Kogo chciałbyś w nim widzieć? Istotę wyjątkową, posiadającą własną hierarchię wartości, czy jednostkę ukształtowaną przez nacisk masy, pozbawioną wszelkiej indywidualności? Z takim pytaniem odsyłam was do rachunku sumienia. Ktoś mądry powiedział kiedyś, że kimkolwiek jesteśmy, powinniśmy być sobą. To chyba nie jest trudne, prawda?

Czytaj więcej »

Jestem przyjacielem

czerwca 16, 2014

Jestem przyjacielem

W życiu każdego z nas jest pewnie miejsce dla osoby, z którą moglibyśmy konie kraść, iść na koniec świata, a nawet skoczyć w przepaść. Tylko takiej osobie zwierzamy się z naszych rozterek, problemów, dylematów, szukamy u niej pocieszenia, wsparcia, może wskazówki, czy pomocy. Tylko ta osoba wyciągnie do nas pomocną dłoń, kiedy zaczniemy staczać się na dno. Tylko ona uderzy nas porządnie w twarz, by przypomnieć nam, kim jesteśmy, gdy podejmujemy nierozsądne decyzje. Ale co ważniejsze, będzie z nami na dobre i na złe. Tak, to przyjaciel.

Przyjaźń to chyba jedna z najpiękniejszych (poza miłością) rzeczy, jaka może przytrafić się w życiu. Dlaczego potrzebujemy przyjaciół? Człowiek jest skonstruowany w taki przedziwny sposób, że w swoim bytowaniu niezbędny jest mu kontakt z innymi ludźmi, tęskni za bliską relacją, nie chce być zdany wyłącznie na siebie, ale czuć, że jest dla kogoś równie ważny. Pragnie także mieć świadomość, że ma przy sobie kogoś, na kogo może liczyć w trudnej sytuacji, kto będzie z nim rozmawiał, ale także milczał, gdy zajdzie taka potrzeba.

Czasami mija bardzo dużo czasu, zanim trafimy na kogoś, kto zaakceptuje nas takimi, jakimi jesteśmy, nie będzie wyłącznie towarzyszem od imprez i zabaw, a gdy schlejemy się do nieprzytomności i zwymiotujemy na własne ubranie, umyje nas i przenocuje, kryjąc przed stroskanymi rodzicami, że to wyłącznie zmęczenie. Kiedy już jednak znajdziemy taką osobę, możemy otwarcie przyznać, że jesteśmy szczęściarzami.

Każda przyjaźń opiera się na wzajemnym zaangażowaniu, dojrzałości, pielęgnowaniu i ogromnym poświęceniu. Jednak ta bardziej skomplikowana i zawikłana, o której chcę mówić dotyczy relacji między przedstawicielami obu płci. Bo co zrobić, kiedy kuksańce w bok i łaskotki zaczynają przybierać formę zalotów? Gdy na myśl o spacerze zaczynamy odczuwać motyle w brzuchu, by nie rzec, wściekłe pszczoły, a na widok tej osoby serduszko zaczyna nam bić szybciej? Nie mamy na to wpływu.

W dzisiejszych czasach wiele osób nie wierzy w ideę istnienia przyjaźni damsko-męskiej. Na jej temat powstały różne teorie. Według Helen Fisher, badaczki ludzkich zachowań, kobieta szuka sobie przyjaciela, który stanie się dla niej wsparciem, w momencie, gdy nie będzie mogła liczyć na swojego życiowego partnera. Dla innych przyjaźń damsko-męska kończy się wraz z chwilą, gdy jedna ze stron zaczyna odczuwać coś więcej. Pogląd o tym, że miłość zabija przyjaźń staje się coraz bardziej rozpowszechniony. Dwa słowa, dziewięć liter o tak wielkiej mocy. Boimy się zranić, sami zaś nie chcemy czuć się skrzywdzeni przez drugą osobę.

Czasami oszukujemy samych siebie, nazywając kogoś przyjacielem, w momencie, gdy darzymy go sympatią. Budujemy wokół siebie  mur nie dopuszczając świadomości, że z tej przyjaźni może zrodzić się coś więcej. Oscar Wilde stwierdził: ,,Między mężczyzną a kobietą przyjaźń nie jest możliwa. Namiętność, wrogość, uwielbienie, miłość- tak, lecz nie przyjaźń’’. Na własnym przykładzie mogę potwierdzić prawdziwość tych słów, ponieważ wiele z moich dotychczasowych znajomości zostało zerwanych właśnie z tej przyczyny.

Mimo iż osobiście nie wierzę w istnienie przyjaźni damsko-męskiej i unikam wchodzenia w taką relację jak ognia (z racji na posiadane przeze mnie doświadczenie), to jednak uważam, że na fundamencie wieloletniej przyjaźni może powstać najpiękniejszy i najbardziej trwały związek opierający się na głębokiej i szczerej miłości (pod warunkiem, że obie strony czują do siebie to samo). Jeśli zaś w takim związku umiemy pozostać dla siebie przyjaciółmi, to chyba najlepszy prezent, jaki możemy dostać od losu.

Czytaj więcej »